ันอะไรล่ะ?”ฉินเฉาได้แต่จ้องมองกลับไป“พวกเราจะทำคะแนนให้สูงกว่าอีกคนไม่ใช่เหรอ คนที่แพ้จะต้องทำตามคำขอของผู้ชนะ!”ดูเหมือนว่าอู๋ซิ่นจะคิดว่าชัยชนะจะต้องอยู่ในกำมือของเธอ เธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วกล่าวออกมา“จะไม่เป็นไรเหรอ?”ฉินเฉาคิดว่าเขาควรจะยอมรับข้อเสนอนี้เอาไว้ แล้วเอ่ยถามขึ้นมา“สามารถขออะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ?”“แน่นอน เพราะนี่คือการพนัน”“ถ้าหากจะขออะไรที่เสียมารยาทล่ะ?”“….. โอ้ พี่ใหญ่ฉินไปตายซะ….”แม่วัวสาวย่อมรู้ดีว่าฉินเฉาหมายถึงอะไร แต่เธอยังเชื่อในความสามารถด้านการร้องเพลงของเธอ เธอจึงเงยหน้าที่แดงก˹าขึ้นมาแล้วพยักหน้าอย่างมาดมั่น “พี่ใหญ่ฉินสามารถขอเรื่องที่เสียมารยาทได้เหมือนกัน!”“โอ้ ดีเลย ถ้าอย่างนั้นฉันก็เอาด้วย”ฉินเฉาเปิดหาเพลงของฉุ่ยมู่ในสารบัญที่อยู่ด้านหน้าของสมุดเพลง“ถ้าเธอแพ้ขึ้นมาก็อย่ามาร้องไห้ล่ะ!”ฉินเฉากล่าวพร้อมรอยยิ้มอู๋ซิ่นรู้สึกว่ารอยยิ้มของพี่ใหญ่ฉินดูค่อนข้างที่จะชั่วร้าย แต่คำพูดที่พูดไปแล้วก็เหมือนสายน˺าที่ไหลออกไป เพื่อที่จะเอาชนะพี่ใหญ่ฉินให้ได้สักครั้ง เธอจึงพยักหน้า“ฉันไม่ร้องไห้หรอก บางทีคนที่ร้องไห้อาจจะเป็นพี่ใหญ่ฉินก็ได้!”อู๋ซิ่นเหวี่ยงกำปั้นเล็ก ๆ แล้วกล่าวด้วยความมั่นใจ“ดี ในเมื่อเธอมั่นใจแบบนั้น ฉันก็ไม่มีทางเลือก”ฉินเฉายิ้มเยาะอยู่ในใจ เขาถือไมโครโฟนและเริ่มร้องเพลงที่เสี่ยวหวางเป็นคนประพันธ์ขึ้นมาให้เขา [บทเพลงที่เพราะที่สุด]อู๋ซิ่นที่อยู่ข้าง
