นักงานรู้ดีว่าฉินเฉาหมายถึงอะไร เขาจึงรีบพาพนักงานคนอื่น ๆ ออกไปนอกห้อง“ไปได้แล้ว ไปได้แล้ว นายท่านฉินต้องการความสงบ”เมื่อเขาออกไป ประตูห้องก็ถูกล็อกเอาไว้อย่างเรียบร้อยฉินเฉาพอใจมาก เขาหันหน้ากลับมามองแม่วัวสาวพร้อมรอยยิ้ม“พี่ใหญ่ฉิน มะ มองอะไรอยู่…..”อู๋ซิ่นรู้สึกว่าสายตาของพี่ใหญ่ฉินนั้นเร่าร้อนมาก เธออดไม่ได้ที่จะบิดตัวแล้วเอ่ยถาม“แม่วัวสาว ในห้องนี้มันอบอ้าวไปสักหน่อย เธอสวมเสื้อขนสัตว์แบบนั้นไม่ร้อนบ้างเหรอ?”ฉินเฉายังไม่รีบพูดถึงคำขอที่เสียมารยาทของตัวเอง เขากล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม“นะ นิดหน่อย…”อู๋ซิ่นพยักหน้า“ถอดมันออกสิ เธอยังสวมเสื้อข้างในเอาไว้ด้วยนี่…..”“อืม….”อู๋ซิ่นอยากจะถอดเสื้อออกตั้งนานแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่ฉินเธอก็มักจะรู้สึกอายขึ้นมาเธอยกมือถอดเสื้อโค้ตออกอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวด้านในเสื้อยืดที่ควรจะมีขนาดพอดีตัว เมื่ออยู่บนร่างกายของอู๋ซิ่นมันกลับดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก“โอ้ แม่วัวสาว มีกลองอยู่บนหน้าอกของเธอได้ยังไง!”ฉินเฉาอุทานออกมาทันที“พะ พี่ใหญ่ฉินพูดอะไรน่ะ…..”อู๋ซิ่นไม่คิดว่าพี่ใหญ่ฉินของเธอจะพูดจาน่าอายแบบนี้ออกมาใบหน้าเธอร้อนฉ่าจนเหมือนจะเป็นไข้“อะแฮ่ม ฉันรู้แล้ว เธอแอบซ่อนของอร่อย ๆ ไว้ข้างในสินะ!”ฉินเฉายิ้มแสยะแล้วยื่นมือออกมา “เป็นไปได้ยังไง! ดูสิ เธอไม่ยอมให้ฉันได้เห็นมัน!”“พี่ใหญ่ฉิน ฉะ ฉันไม่ได้ซ่อนอะไรเอาไว้…..”อู๋ซิ่นหน้าแดงและหลบ
