มือปลาหมึกของฉินเฉา“ฉันไม่เชื่อคำพูดของนางฟ้าตัวน้อย ๆ อย่างเธอหรอก ฉันจะตรวจดูด้วยตัวเอง!”ฉินเฉาปากแห้งมานานแล้ว เขากระโดดขึ้นไปบนเตียงนุ่ม ๆ และวางอู๋ซิ่นลงบนเตียง“พี่ใหญ่ฉิน…..”อู๋ซิ่นตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอมองฉินเฉาที่ขยับตัวเข้ามาใกล้เธอกลิ่นอายที่แข็งแกร่งของผู้ชายทำให้เธอเวียนหัวขึ้นมาฉินเฉาถอดเสื้อยืดของอู๋ซิ่นอย่างรวดเร็วทันใดนั้นความอวบอิ่มที่ถูกผ้าลายลูกไม้สีดำห่อหุ้มเอาไว้ก็กระแทกเข้าตาของเขา“พี่ใหญ่ฉิน… ฉันไม่ได้ซ่อนอะไรเอาไว้จริง ๆ …..”ดวงตาของอู๋ซิ่นอ่อนระทวยจนแทบจะมีน˺าตาหยดลงมาให้ได้“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่มี!”ฉินเฉาใช้ประสบการณ์และเทคนิคที่มีในการถอดมันออกมาเขาเบิกตากว้างจนอู๋ซิ่นรู้สึกอับอายและหลับตาลง“พี่ใหญ่ฉิน อย่า อย่ามองนะ…..”ฉินเฉากลืนน˺าลายลงไป ดวงตาของเขาจับจ้องไปหิมะก้อนใหญ่ ๆทั้งสองก้อนนี้“เธอยังจะบอกอีกเหรอว่าไม่ได้ซ่อนอะไรเอาไว้! เธอดูสิว่านี่คืออะไร เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ามีองุ่นอยู่สองลูก! แย่จริง ๆ เธอรู้หรือเปล่าว่าพี่ใหญ่ฉินชอบกินองุ่นที่สุด!”“ไอ้หยา มันกินไม่ได้นะ พี่ใหญ่ฉิน…..”“งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันจะต้องลองชิมมันดู…..”ฉินเฉาเอนตัวลงไปหาก้อนหิมะสีขาวทันใดนั้นร่างกายของอู๋ซิ่นก็ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่าง เธอตัวอ่อนนอนอยู่บนเตียงฉินเฉาที่กำลังยุ่งอยู่กับการชิมองุ่นยื่นมือไปกดเลือกเพลงบนหน้าจอทันใดนั้น เพลง [ถอด] ของตู้เต๋อเว่ยก็ดังขึ้นกลบเสียงคร
