ั่วพริบตา ภายในห้องส่วนตัวก็เหลือแต่เพียงฉินเฉา อู๋ซิ่น และกลุ่มเพื่อนสมัยเด็กของอู๋ซิ่นในเวลานี้กลุ่มเพื่อนสมัยเด็กต่างก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจออกมาแรง ๆ ได้แต่หดตัวชิดมุมโซฟาพลางมองฉินเฉาและอู๋ซิ่นด้วยความหวาดกลัว“วันนี้รบกวนทุกคนแล้ว พวกนายร้องเพลงกันต่อไปเถอะ ฉันรู้ว่าทุกคนกำลังดูถูกพี่ใหญ่ฉินของฉันอยู่ ฉันจะไม่ไปกับพวกนายหรอก”“ปะ เป็นแบบนั้นที่ไหนกันล่ะ….”หวังฮ่าวเช็ดเหงื่อแล้วกล่าวว่า “ทะ ท่านเป็นเพื่อนของอู๋ซิ่น ก็ ก็เท่ากับว่าเป็นเพื่อนของพวกเรา พวกเราก็ต้องยินดีต้อนรับ…..”คำพูดในตอนนี้และก่อนหน้านี้ของเขาช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง“ใช่แล้ว…”“อู๋ซิ่นหาแฟนได้ดีจริง ๆ …..”“ฉันว่าแล้ว คุณฉินคนนี้จะต้องไม่ใช่คนธรรมดา…..”แต่ละคนต่างก็พลิกลิ้นไปทั้ง ๆ แบบนั้นฉินเฉาแอบส่ายหน้า โอ้ อู๋ซิ่นไปรู้จักคนจำพวกไหนกันแน่มีเพียงเฉินเต๋อจุ้นเท่านั้นที่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ด้วยกลัวว่าคำพูดของเขาจะไปทำให้ฉินเฉาโมโหผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่เฉินเต๋อจุ้นจะไปยั่วโมโหได้ ยั่วโมโหไม่ได้เลยฉินเฉาไม่ได้กล่าวอะไรออกมาทั้งสิ้น เขาเพียงจ้องหน้าเฉินเต๋อจุ้นและดึงอู๋ซิ่นออกมาจากห้องคาราโอเกะ“พี่ใหญ่ฉิน ฉันขอโทษ…..”หลังจากที่ออกมาแล้ว อู๋ซิ่นก็กอดแขนของฉินเฉา แล้วกล่าวด้วยความรู้สึกผิด “ฉันไม่ดีเอง วันนี้ฉันทำให้พี่ใหญ่ฉินต้องถูกว่า…..”“เป็นแบบนั้นท
