ี่ไหน ฉันจะโกรธเพราะเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ได้ยังไง”ฉินเฉายื่นมืออีกข้างไปลูบหน้าม้าของอู๋ซิ่นเบา ๆ “ฉันแค่คิดว่าแม่วัวสาวของฉันไปรู้จักกับคนพวกนั้นได้ยังไง คนพวกนั้นร้ายกาจเกินไป”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน… เมื่อก่อนพวกเขาไม่ใช่คนแบบนี้…..”หน้าอกแน่น ๆ ของอู๋ซิ่นกดทับอยู่บนแขนของฉินเฉา เธอมองหน้าเขาด้วยความโศกเศร้า “พวกเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน… ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันถูกรังแกเมื่อตอนเด็ก ๆ หวังฮ่าวและคนอื่น ๆ จะวิ่งเข้ามาช่วยฉัน สุดท้ายหวังฮ่าวก็ถูกทำร้ายจนหน้าตาฟกช˺าไปหมด พอกลับบ้านไปเขาก็ยังถูกพ่อตี…..”“การใช้ชีวิตได้ทำลายพวกเขา”ฉินเฉาถอนหายใจออกมาเมื่อเขาคิดย้อนไปในอดีต เขาเห็นคนแบบนี้มามากคัมภีร์ตรีอักษรได้กล่าวเอาไว้ว่าตอนแรกมนุษย์นั้นเป็นคนดีไม่มีใครที่เกิดมาแล้วเป็นคนชั่วร้ายแต่สภาพแวดล้อมส่งผลกระทบต่อผู้คนอย่างไรก็ตามเรื่องนี้มันเปลี่ยนแปลงไปไม่ได้ ฉินเฉารู้เพียงว่าหากมีใครมายั่วโมโหเขา คนคนนั้นกำลังหาที่ตายถ้าไม่มีใครมาทำร้ายเขา เขาก็จะไม่ไปทำร้ายใคร“พี่ใหญ่ฉิน พวกเรากลับไปกันเถอะ”อู๋ซิ่นกอดฉินเฉาแล้วเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน“ทำไมล่ะ เธอยังอยากจะกลับไปเจอคนพวกนั้นอีกเหรอ?”ฉินเฉาถามด้วยความสงสัย“เปล่าเลย ฉันอยากร้องเพลงกับพี่ใหญ่ฉินต่างหาก…”อู๋ซิ่นหน้าแดง แล้วอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ถึงฉันจะเพิ่งร้องเพลงไปเมื่อกี้ แต่มันยังไม่เต็มอิ่มเลย…..”“เฮ้ ไม่ใช่ว่าเธอร้องเป็นแค่เพลงนั้นเหร
