ยู่จุดเดียวกันด้วยความตะลึงเพราะว่าจางกั๋วปิน หัวหน้าของสมาคมต้าฉินผลักอันธพาลออกไปก่อนที่จะนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าฉินเฉา“นายท่านฉิน คุณอู๋ จางกั๋วปินคนนี้ต้องรับผิดชอบเรื่องวินัย ได้โปรดลงโทษด้วยครับ”การคุกเข่าแบบชาวจีนที่งดงามนี้ทำให้ทุกคนมองด้วยความมึนงงนี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น“นายท่านฉิน! คุณอู๋!”ในขณะนั้นเองสมาชิกของสมาคมต้าฉินคนอื่น ๆ ก็ตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกันก่อนที่จะโค้งตัวคำนับฉินเฉา“ละ ลูกพี่ลูกน้อง… นี่มันเรื่องอะไร…..”หัวโตยังคงเอ่ยถามออกมาอย่างโง่งม “มะ มันเป็นคนหักมือของฉันนะ… ทำไมนายถึงได้…ไปคุกเข่าให้มัน…..”หัวโตยังคงไม่รับรู้ตั้งแต่ทีแรก“บัดซบเอ๊ย หุบปากไปซะ!”จางกั๋วปินหันหน้าไปตะโกนด่าลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง “ฉันพาคนไร้ประโยชน์อย่างแกมาได้ยังไง!”“นายชื่ออะไร”ฉินเฉาพ่นควันบุหรี่ ก่อนที่จะเอ่ยถามชายที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าถึงแม้ว่าฉินเฉาจะไม่รู้จักเขา แต่คนในสมาคมต้าฉินไม่ว่าจะมีตำแหน่งสูงหรือต˹า ใครบ้างที่จะไม่รู้จักนายท่านฉิน!โดยเฉพาะในเมืองตงชวนแห่งนี้ ใครบ้างที่จะไม่รู้จักคุณอู๋!ใครเป็นผู้รับผิดชอบสมาคมต้าฉินในเมืองตงชวน นั่นก็คือมู่หลงเจียง!ในเมืองตงชวนแห่งนี้ นอกจากนายท่านฉินแล้ว คนที่มู่หรงเจียงเคารพก็มีแต่คุณอู๋!จะมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าคุณอู๋เป็นผู้หญิงของนายท่านฉินหากกล่าวว่าคุณอู๋เป็นเจ้าของม่านถัวหลัว เรื่องนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนอื่น ๆ ต้องเกรงใจแต่
