ลูกพี่ลูกน้องเขากลับอยู่ดีไม่ว่าดี ไปยั่วโมโหคนสองคนที่ไม่ควรจะไปยั่วโมโหมากที่สุดในเมืองตงชวน….. เขาคงช่วยญาติคนนี้ของเขาไม่ได้แล้ว“ตอบกลับนายท่านฉิน ผมชื่อจางกั๋วปิน เป็นคนที่รับผิดชอบยู่หมี่ฮวาคาราโอเกะแห่งนี้”“ไอ้โล้นนี่คือลูกพี่ลูกน้องของนายงั้นเหรอ?”ฉินเฉาเอ่ยถาม“ไอ้เวร แกว่าใครเป็นไอ้โล้น!”หัวโตตะโกนออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ทันทีเพี๊ยะ!ชายผู้ผูกเนกไทสีทองที่อยู่ข้าง ๆ ตบปากของเขาทันทีจากนั้นชายผูกเนกไทอีกสองคนก็เดินเข้ามาเตะเขาและเหยียบลงไปกับพื้น“ไม่เคารพนายท่านฉิน หาที่ตาย!”ในตอนนั้นหัวโตก็พลันเข้าใจทุกอย่างคนที่เขากำลังยั่วโมโหอยู่นั้น มารดามันเถอะ นี่คือเจ้าพ่อของสมาคมต้าฉิน นายท่านฉิน! นายท่านฉินตัวจริง!เชี่ย เฝิงเผิง ไอ้เด็กคนนั้นมันทำร้ายเขา!และเฉินเต๋อจุ้นก็เข้าใจเช่นกัน ใบหน้าของเขาพลันมืดครึ้มยามที่งี่เง่าคนนี้คือนายท่านฉิน? เจ้าพ่อของสมาคมต้าฉินคนนั้นน่ะเหรอ?นี่มันเป็นไปได้ยังไง?ยิ่งไปกว่านั้นอู๋ซิ่นที่ครอบครัวกำลังตกทุกข์ได้ยากคนนี้ เธอได้รับความเคารพถึงขนาดนี้ได้ยังไง? เขาไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย!ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น แต่ทุกคนในห้องก็ไม่อยากที่จะรับรู้เช่นกัน“ครับ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของผม ผมสั่งสอนเขามาไม่ดี ทำให้เขาไปล่วงเกินนายท่านฉินเข้า นายท่านฉินได้โปรดลงโทษผมด้วย”ท้ายที่สุดแล้วอีกฝ่ายก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา จางกั๋วปินจึงคิดจะแบกรับความผิดนี้เอาไว้“นายไม่ได้ทำอะไรผ
