ิด นายแค่มีลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ได้เรื่องเท่านั้นฉันตำหนินายไม่ได้หรอก”ฉินเฉาสูบบุหรี่อย่างช้า ๆ “ฉันไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ใครทำผิดฉันก็จะลงโทษคนนั้น”“นายท่านฉิน ผม…..”จางกั๋วปินกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ฉินเฉากล่าวขัดคำพูดของเขาเอาไว้“จางกั๋วปิน ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากพูดถึงน˺าใจของมนุษย์ที่มีต่อกันแต่ลูกพี่ลูกน้องของนายพูดจาแทะโลมและยังลวนลามอู๋ซิ่น นายคิดว่านายควรจะทำยังไง”จางกั๋วปินหน้าซีด ดวงตาของเขาพลันหม่นแสงลง สุดท้ายเขาก็กำหมัดแน่นราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้“นายท่านฉิน ผมรู้ดีว่าจะต้องทำอะไร”เขาลุกขึ้นยืนก่อนที่จะหันไปกล่าวว่า “ส่งมีดมาให้ฉัน”เมื่อพี่ใหญ่สั่งการ ชายที่ผูกเนกไทสีทองก็ส่งมีดมาให้ทันทีจางกั๋วปินเดินมายืนอยู่ข้างกายหัวโตด้วยใบหน้ามืดครึ้ม“วางเขาลง”สิ้นเสียงของเขา ชายในชุดสูทสีดำสองคนก็วางตัวหัวโตไว้ด้านหน้าจางกั๋วปิน“พี่ชาย พี่ พี่จะทำอะไร…..”ขาทั้งสองข้างของหัวโตสั่นเทา เสียงของเขาก็สั่นไปด้วย เขาเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัวเพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!จางกั๋วปินไม่ได้ตอบอะไร แต่เขายื่นมือข้างที่ไม่ได้ถือมีดไปตบปากของลูกพี่ลูกน้องเสียงนั้นดังก้องอย่างชัดเจน ในไม่ช้าปากของหัวโตก็บวมแดงและมีเลือดกบปากจางกั๋วปินนั้นไร้ความปรานี เขาตบไปมากกว่ายี่สิบครั้งจนกระทั่งใบหน้าลูกพี่ลูกน้องของเขากลายเป็นหมู เขาจึงหยุดมือและรับผ้าเช็ดมือจากลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ มาเช็ดคราบเลือดบ
