ไม่เห็นจะมีอะไรดี”“ไม่รู้ว่าอู๋ซิ่นชอบเขาไปได้ยังไง แปลกจริง ๆ”คนที่อยู่ใกล้ ๆ เริ่มกล่าวต่อว่า“ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย นี่คืองานเลี้ยงของเพื่อนสมัยประถมอย่างพวกเรา โปรดออกไปจากที่นี่ด้วย”หวังฮ่าวชี้ไปยังประตูแล้วกล่าวออกมา“มันจะมากเกินไปแล้วนะ!”ไม่ต้องรอให้ฉินเฉาได้โต้ตอบอะไร อู๋ซิ่นกล่าวต่อว่าทันทีเธอตัวสั่นเทิ้มแล้วมองไปยังเพื่อนสมัยเด็กที่อยู่ตรงหน้าทุกคนที่อยู่ในความทรงจำของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว“ซินซิน ฉัน…..”เฉินเต๋อจุ้นกำลังจะกล่าวอะไรออกมา แต่อู๋ซิ่นกล่าวอย่างโมโหว่า“หุบปาก! ฉันไม่อยากฟังนายพูดแล้ว!”“ทุกคนจะพูดอะไรกับฉันก็ได้ ต่อว่าฉันยังไงก็ได้ หรือแม้แต่จะไม่ชอบฉันก็ได้! แต่อย่ามาดูถูกพี่ใหญ่ฉินของฉัน!”อู๋ซิ่นกล่าวก่อนที่จะกอดแขนของฉินเฉา “พี่ใหญ่ฉิน พวกเราไปกันเถอะ”ทุกคนต่างมองหน้ากัน พวกเขาไม่คิดว่าอู๋ซิ่นที่แสนอ่อนโยนจะระเบิดอารมณ์ออกมาเฉินเต๋อจุ้นอยากจะห้ามเอาไว้ แต่เขาไม่รู้ว่าจะห้ามพวกเขาได้ยังไงแต่ในขณะนั้นเอง ประตูของห้องส่วนตัวก็ถูกเปิดออกชายหัวโล้นคนหนึ่งถือขวดเหล้า พร้อมกับพากลุ่มนักเลงที่ย้อมผมหลากสีเข้ามาในห้อง“โอ้ ทำไมที่นี่ถึงเสียงดังขนาดนี้ บิดาเลยดื่มเหล้าอย่างไม่มีความสุขอยู่ข้างห้อง!”ชายหัวโล้นหยิบขวดเหล้ามาเทกรอกปากแล้วพ่นออกมา จากนั้นเขาก็ตะโกนออกมา“นายเป็นใคร?”เฉินเต๋อจุ้นกล่าวในใจว่าเข้ามาเลยแต่ภายนอกยังคงรักษาท่าทีเย็นชาเอาไว้ แล้วกล่าวด้วยความโกรธ“เฮ้
