สหายคนนี้ตัวเป็นคนแต่ใจกลับเป็นหมา ฉันจะบอกแกก็ได้ ชื่อของฉันอาจจะถูกลืมไปแล้ว แต่คนบนถนนต่างก็เรียกฉันว่าพี่หัวโตใช่มั้ยพี่น้องทั้งหลาย”“ใช่แล้วพี่หัวโต”อันธพาลข้างหลังต่างตะโกนตอบออกมา“พวกนายคิดจะทำอะไรที่นี่? พวกเราไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยสักหน่อย”เมื่อเห็นอันธพาลกลุ่มนี้ ทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา มีเพียงเฉินเต๋อจุ้นเท่านั้นที่กล่าวด้วยท่าทีปกติ“เหอะ บิดากำลังดื่มและร้องเพลงกันอยู่ในห้องข้าง ๆ แต่พวกแกกลับมาทะเลาะกันอยู่ที่นี่! รู้หรือเปล่าว่ามันขัดอารมณ์ในการร้องเพลงของบิดา? บิดาไม่มีความสุข เมื่อบิดาไม่มีความสุข พวกแกก็จะต้องไม่มีความสุข!”เมื่อกล่าวดังนั้น หัวโตก็รับมีดเจ็ดหลุมจากมือลูกน้องข้างหลังมาฟันโซฟาทุกคนในห้องต่างพากันหวาดกลัว พวกผู้หญิงกอดกันตัวสั่นเทา“พวกแกไว้หน้าฉันกันบ้าง…..”หวังฮ่าวคิดในใจว่าเขาเป็นผู้ชายหัวแข็ง เขาหวังว่าจะสามารถทำให้สถานการณ์คลายความตึงเครียดลงไปได้“ฮึ่ม แกเป็นใคร ฉันถึงต้องไว้หน้าแก!”อันธพาลตัวเล็กที่อยู่ใกล้ ๆ กันเดินเข้าไปถีบหวังฮ่าวหวังฮ่าวเป็นคนตัวใหญ่ เมื่อถูกอันธพาลตัวเล็ก ๆ เตะเขาจึงถอยออกไปไม่กี่ก้าวเท่านั้นเขาขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกโกรธแต่ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปเป็นเพราะว่าอันธพาลคนนั้นถือมีดที่แวววับเอาไว้“เฮ้ ผู้หญิงคนนี้สุดยอดไปเลย… โดยเฉพาะหน้าอก เยี่ยมมาก หัวโตคนนี้ถูกใจจริง ๆ”เมื่อหัวโตเห็นอู๋ซิ่น ดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างอย่างน่า
