สังเวชแล้วยิ้มอย่างหื่นกระหาย “ถ้าเธอมาเล่นสนุกกับฉัน ฉันจะให้อภัยพวกแก ว่ายังไงล่ะ? ฉันเป็นคนยุติธรรมใช่มั้ย”ดวงตาของฉินเฉาแวววับไปด้วยจิตสังหารทันทีเฉินเต๋อจุ้นหัวเราะอยู่ในใจ หัวโตคนนี้ช่างเล่นละครได้ดีมากเมื่ออีกฝ่ายต่อยฉินเฉาสักหมัด ก็จะถึงเวลาของวีรบุรุษที่จะเข้าไปช่วยสาวงาม!สิ้นคำพูดของหัวโต กรงเล็บของหมาป่าก็คว้าเข้าไปที่หน้าอกของอู๋ซิ่นทันทีแต่ฉินเฉาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่า เขาจับข้อมือของหัวโตเอาไว้“อ๊าก!”หัวโตรู้สึกราวกับข้อมือของเขาถูกคีมเหล็กยึดเอาไว้ เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“บัดซบ ปล่อยเดี๋ยวนี้!”อันธพาลที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจเช่นกัน เขารีบถือมีดพร้อมก้าวไปข้างหน้าและใช้มันฟันไปยังแขนของฉินเฉาอย่างโหดเหี้ยมช่างโหดเหี้ยมจริง ๆท่ามกลางเสียงกรีดร้องของทุกคน ฉินเฉาเตะไปยังท้องน้อยของอันธพาลคนนั้นพลั่ก!อันธพาลร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาปลิวไปกระแทกเข้ากับกำแพงด้านหลังหัวโตตกใจ เขามองหน้าฉินเฉา สายตาของเขาเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย“ไอ้หนู แกเป็นคนมีวิชาอย่างนั้นเหรอ”“โชคดีที่ฉันเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เลยมีวิชาอยู่บ้าง”ฉินเฉาจับข้อมือของหัวโตเอาไว้แล้วยิ้มออกมา“ไอ้หนู ฉันขอแนะนำให้แกปล่อยจะดีกว่า”หัวโตเป็นนักเลง ถึงแม้ว่าจะเจอคนที่มีวิชาแต่เขาก็ยังคงหัวเราะเยาะออกมา “ถึงจะเป็นวีรบุรุษก็สู้กับคนจำนวนมากไม่ได้ แกเห็นหรือเปล่าว่าลูกน้องของฉันถือมีดมากี่คน ถ้าโดนคนหนึ่งแทง
