อก็ไม่อยากเห็นเธอขายตัวเองเพื่ออาการป่วยของยายเธอหรอก ถ้าหากเธอขายตัวเอง เธอจะได้มาพบกับพี่ใหญ่ฉินที่หล่อและไร้เทียมทานที่สุดในจักรวาลได้ยังไง?”“อุ๊บ!”อู๋ซิ่นรู้สึกตลกไปกับคำพูดไร้ยางอายของฉินเฉา “โอ้ พี่ใหญ่ฉินดีที่สุดแล้ว ถ้าหากไม่มีพี่ใหญ่ฉิน ฉันก็คงจะไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะทำยังไงพี่ใหญ่ฉินเป็นของขวัญที่พระเจ้าประทานมาให้ฉันเลยนะ”อู๋ซิ่นกอดแขนของฉินเฉาเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าจู่ ๆ เขาจะหายตัวไป“ยัยโง่”ฉินเฉาบีบจมูกเล็ก ๆ และบอบบางของอู๋ซิ่น“ฉันเต็มใจที่จะเป็นยัยโง่ของพี่ใหญ่ฉิน…..”อู๋ซิ่นรู้สึกว่าอ้อมกอดของพี่ใหญ่ฉินนั้นอบอุ่นมาก มันอบอุ่นมากจริง ๆ“ใช่แล้ว เธอมีนัดกี่โมงล่ะ?”“ตอนเที่ยง”“ไม่ต้องคุยกันแล้ว ตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลาแล้วด้วย หรือว่าจะให้ตาแก่มู่หลงเจียงขับรถไปส่งพวกเราดี”“มะ ไม่ดีกว่า”อู๋ซิ่นรีบส่ายหน้าจะให้บอสมู่หรงขับรถให้เธอนั่ง… ไม่ไหว มันไม่ใช่สไตล์ของอู๋ซิ่นเลย“พวกเราไปขึ้นแท็กซี่กันดีกว่า”อู๋ซิ่นเขย่าแขนของฉินเฉา “ดีมั้ย พี่ใหญ่ฉิน”“โอเค โอเค พวกเราจะขึ้นแท็กซี่กัน”ฉินเฉาผู้ถูกก้อนเนื้อสองลูกบีบแขนอยู่นั้นรีบพยักหน้าอย่างมีความสุขวีรบุรุษนั้นยากที่จะข้ามผ่านด่านสาวงาม นับประสาอะไรกับฉินเฉาที่ไม่ใช่วีรบุรุษล่ะ เขาเป็นเสือผู้หญิงโดยแท้แต่อู๋ซิ่นเป็นสาวงามอย่างแท้จริงความสวยนั้นน่ากลัวมากพอที่จะทำให้ผู้คนควบคุมตัวเองไม่ได้ทั้งสองคนรอแท็กซี่อยู่ริมถนนเพื่อไปยังโรงแรมสกา
