ซื่อหย่าหนานอ้าปากค้าง หรือว่าเธอจะยิงพลาด?แต่เธอเห็นกับตาว่าเธอยิงโดนหน้าผากของอีกฝ่ายไปแล้วฉินเฉาไม่สนใจว่าซื่อหย่าหนานจะตกใจมากแค่ไหน เขายังคงขยับตัวต่อไป ในเมื่ออีกฝ่ายนิ่งงันไปแล้ว ในฐานะที่เขาเป็นสุภาพบุรุษ เขาก็จะเป็นฝ่ายทำเอง“เป็นวิธีที่ดี แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้ผลกับฉัน”ฉินเฉามีพระสูตรหัวใจเพชรคอยปกป้องร่างกาย ไม่ต้องกล่าวถึงปืน แม้แต่ระเบิดก็ยังไม่สะทกสะท้าน“กะ แกเป็นปีศาจ!”ทั้งความสุขและความรู้สึกอัปยศอดสูถาโถมเข้าสู่ร่างกายและจิตวิญญาณของซื่อหย่าหนาน มือทั้งสองข้างของเธอถือปืนจ่อหัวของฉินเฉาและลั่นไกใส่อีกครั้งปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!ลูกกระสุนปืนทั้ง 13 นัดถูกยิงออกไปจนนัดสุดท้ายแกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก!แต่ซื่อหย่าหนานยังคงเหนี่ยวไกไปเรื่อยๆ ราวกับว่ามันจะช่วยระบายความเจ็บปวดในหัวใจของเธอลูกกระสุนสีทองกระจัดกระจายไปทั่วทั้งสองฝั่ง ไม่ว่าใครที่โดนลูกกระสุนเหล่านี้เข้าไปจะต้องกลายเป็นรังผึ้งแต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยังขยับตัวได้อีกแล้วทำไมเธอถึงต้องรู้สึกดี!ทำไมล่ะ พระเจ้า บอกฉันทีว่าทำไมถึงได้เป็นแบบนี้…..ซื่อหย่าหนานร้องไห้ออกมาเสียงดัง“ไอ้สารเลว อย่ามาแตะต้องฉัน อย่ามาแตะต้องฉัน!”เธอทุบตีฉินเฉา ดูราวกับว่าถึงลูกกระสุนจะทำอะไรเขาไม่ได้ แต่หมัดของเธออาจจะทำอะไรได้บ้าง“ฉันไม่ได้อยากแตะต้องตัวเธอ เป็นเธอต่างหากล่ะที่คิดจะมาทำกับฉัน”ฉินเฉากล่าวอย่างไร้ความปรานี “ดังนั้นเธอก็เป็นแค่ผู้หญ
