“ฆ่าพวกมันซะ แล้วฉันจะปล่อยแกไป”เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สีหน้าของปั๋วเย ซื่ออู๋จี๋ และภรรยาก็เปลี่ยนไปทันที“ปั๋วเย นะ นายทำแบบนั้นไม่ได้นะ… ฉันทำดีกับนายมาตลอด…..”ซื่ออู๋จี๋รีบกล่าวขึ้นมาทันทีปั๋วเยก็ลังเลเช่นกัน จะให้เขาทำร้ายผู้นำตระกูล เขาทำไม่ได้จริง ๆ“ดี ดูเหมือนว่าแกจะซื่อสัตย์มาก ถ้าอย่างนั้นก็ตายแทนพวกมันซะ”ฉินเฉายกนิ้วขึ้นเตรียมจะทำเสียงดีดนิ้วอันน่าสะพรึงกลัวปั๋วเยเบิกตากว้าง ราวกับว่าตอนนี้หัวใจของเขาได้หยุดเต้นไป“ไม่นะ! ผะ ผมจะฆ่า ผมจะฆ่าพวกเขา!”ปั๋วเยยอมแพ้ต่อคำขู่นั้นเขารับปืนพกมาจากมือของฉินเฉา ในชั่วขณะนั้นเขามีความคิดที่จะใช้มันฆ่าชายที่เหมือนกับปีศาจที่อยู่ตรงหน้าเขาแต่เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เพราะก่อนหน้านี้บอดี้การ์ดของตระกูลซื่อได้ทำมันลงไปแล้วคนมากกว่า 40 คนหัวระเบิดโดยที่ยังไม่ทันได้ยิงเขาเป็นคนฉลาด ใช่ ใช่แล้วคนฉลาดจะไม่ทำเรื่องโง่ ๆซื่ออู๋จี๋และคุณนายหวังมองคนสนิทของตัวเองหยิบปืนออกจากมือของศัตรู ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงและหอบหายใจพลางจ้องพวกเขา“ปั๋วเย… นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ……”ซื่ออู๋จี๋พยายามเกลี้ยกล่อมปั๋วเย“ปั๋วเย! แกลืมไปแล้วหรือไงว่าแกกินกับตระกูลซื่อ อยู่กับตระกูลซื่อมาตั้งหลายปี!”คุณนายหวังหวาดกลัวจนถึงขีดสุด เธอกล่าวด้วยความโกรธ “ถ้าหากไม่มีพวกเราตระกูลซื่อ ป่านนี้แกก็นอนอดตายอยู่ข้างถนนไปแล้ว!แกคิดจะฆ่าพวกเราได้ยังไง แก…..”ปัง!โดยไม่รอให้คุณนายหวังไ
