ด้กล่าวจนจบ บนหน้าผากของคุณนายหวัง หรือหวังเชี่ยนอี๋ก็ถูกกระสุนเจาะเป็นรู“เชี่ยนอี๋ เชี่ยนอี๋!”ซื่ออู๋จี๋มองภรรยาของตัวเองนอนจมอยู่ในกองเลือด ร่างกายของเขาก็พลันเย็นเฉียบเขายิงจริง ๆ“เสียงดังจริง ๆ”ดวงตาของปั๋วเยแดงก˹า เขาถือปืนพกเอาไว้และกล่าวเสียงเข้ม“ฉันฟังจากแกมาเพียงพอแล้ว ในที่สุดก็ทำยายแก่คนนี้หุบปากได้สักที”“ปั๋วเย นะ นายใจเย็น ๆ ลงก่อนนะ…..”เมื่อเห็นว่าสายตาของคนสนิทกลอกหันมามองอย่างช้า ๆ หัวใจของซื่ออู๋จี๋ก็เต้นรัวเขามักจะมองว่าปั๋วเยเป็นหมามาเสมอแต่เขาไม่คิดเลยว่าหมาที่ตัวเองเลี้ยงเอาไว้ วันนี้มันจะน่ากลัวถึงขนาดนี้!“ปั๋วเย ฉันยังเชื่อใจนายอยู่นะ นายคิดจะยิงฉันจริง ๆ เหรอ?”ซื่ออู๋จี๋พยายามที่จะทำให้ปั๋วเยใจอ่อน“นายเชื่อใจฉันหรือเปล่า? นายยังเชื่อใจฉันอยู่ใช่มั้ย?”ปั๋วเยหัวเราะออกมาทันที “ซื่ออู๋จี๋ คำพูดนี้ของแกเป็นคำพูดที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมา ปั๋วเยคนนี้ติดตามแกมามากกว่า 20 ปี ทำไมจะไม่รู้ว่าแกมองฉันเหมือนเป็นหมา!”“ปั๋วเย นายเข้าใจผิดแล้ว ฉันมักจะปฏิบัติต่อนายเหมือนกับฉันมี…..”“ผายลม!”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรปั๋วเยถึงตื่นเต้นเป็นอย่างมากเมื่อได้จ่อปากกระบอกปืนไปบนหน้าผากของซื่ออู๋จี๋ซื่ออู๋จี๋พลันไม่มีเรี่ยวแรงทันที เขาไม่กล้าขยับตัวด้วยกลัวว่าจะทำให้ปั๋วเยหงุดหงิดและถูกยิงตาย“แกเห็นฉันเป็นแบบนั้นหรือไง? แกคิดดีแล้วเหรอที่พูดแบบนี้ออกมา? ปั๋วเยคนนี้ไม่รู้เรื่องอะ