๋วเยยืนขึ้น หันหน้าไปหาฉินเฉา เขากล่าวพลางหอบหายใจ “ท่านท่านจะปล่อยผมไปใช่มั้ย”“เฮ้ ฉันไม่คิดเลย ในเมื่อแกเกลียดชังพวกมันขนาดนี้ แกไปไล่ล่าพวกมันต่อไปข้างล่างน่าจะดีกว่านะ”ฉินเฉายิ้มออกมา“กะ แกบอกว่าถ้าฉันฆ่าพวกมันแล้วจะปล่อยฉันไปไม่ใช่หรือไง!”ปั๋วเยเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว“ใช่ ฉันสาบานในนามของพระเจ้าเสียด้วย”ฉินเฉาพยักหน้า เขาไม่ได้ปฏิเสธ“แต่ฉันไม่เชื่อในพระเจ้า”เมื่อพูดจบเขาก็ยกมือขึ้นมาดีดนิ้วเป๊าะ!ศีรษะของปั๋วเยหลุดออกมาและตกลงไปบนพื้น“ฉันจะไปเชื่อคนที่ฆ่าเจ้านายของตัวเองได้ได้ยังไง”ฉินเฉามองศพมากมายที่อยู่บนพื้น เขาหยิบบุหรี่ออกมาจุดไฟ และสูบเข้าไปอย่างช้า ๆ“ซ่อนตัวมาตั้งนาน อยากจะดูละครไปจนถึงเมื่อไหร่?”สิ้นเสียงของฉินเฉา เด็กสาวหน้าตาน่ารักที่สวมกระโปรงเจ้าหญิงสีขาวก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเซียว“เธอเป็นใคร”ฉินเฉาเอ่ยถามออกมา“ฉะ ฉันชื่อซื่อหย่าหนาน”เด็กสาวคนนี้น˺าตาคลอเบ้า แววของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตัวสั่นไม่หยุด“เธอคือลูกสาวของซื่ออู๋จี๋อย่างนั้นเหรอ?”ฉินเฉาเหลือบมองอีกฝ่าย“เปล่า ฉะ ฉันเป็นลูกสาวบุญธรรมของเขา”ซื่อหย่าหนานกล่าว ทันใดนั้นเธอก็รีบวิ่งลงมายังชั้นล่าง และเตะร่างไร้วิญญาณของซื่ออู๋จี๋ “สะ สารเลว! เขา เขาเลี้ยงฉันมาหลายปีเพียงเพื่อให้ฉันเป็นของเล่น ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ฉันกำจัดเขาไม่ได้…..”เธอกล่าว ทันใดนั้นเธอก็ร้องไห้ออกมา เธอเข้าไปกอดฉินเฉา พิงศี
