ขนลุกชันและกล่าวด้วยความสุภาพให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้“ไม่จำเป็น”บาร์บาร่ากล่าวด้วยภาษาจีนที่ไม่แข็งแรง “เมื่อพวกเราเสร็จธุระฉันก็จะกลับไป ฉันไม่ชอบบรรยากาศที่นี่”บาร์บาร่ากล่าวอย่างเรียบง่ายและตรงไปตรงมา แต่ความหยิ่งยโสของเธอนั้นทำให้ซื่ออู๋จี๋รู้สึกไม่พอใจย่ามันเถอะ จะมีสักกี่คนที่กล้าพูดจาแบบนี้กับตระกูลซื่อแต่เธอถูกเชิญมาที่นี่เพื่อจัดการกับต้าฟากรุ๊ป เขาจึงจำเป็นต้องฝืนทนเอาไว้ไม่กินก็ต้องไม่กิน คนแปลก ๆ แบบนี้ใครจะอยากให้มากินจริง ๆกันล่ะ“ในเมื่อเป็นแบบนั้นก็ต้องลำบากอาจารย์บาร์บาร่าแล้ว”ซื่ออู๋จี๋กล่าวบาร์บาร่าพยักหน้า จากนั้นเธอก็เดินไปยังโซฟาในห้องนั่งเล่นและนั่งลงอย่างไร้ความเกรงใจ เธอเริ่มหยิบสิ่งที่เหมือนกับโครงกระดูกออกมา และเริ่มพึมพำคาถาบางอย่างออกมา“อาจารย์ของฉันเริ่มลงมือแล้ว คุณซื่อวางใจได้เลย”หวังซินซินกล่าวกับซื่ออู๋จี๋“คราวนี้ต้องพึ่งพาอาจารย์บาร์บาร่าแล้ว”ซื่ออู๋จี๋กล่าวประจบประแจง แต่บาร์บาร่าไม่สนและบริกรรมคาถาต่อไปด้วยความมุ่งมั่นมารดามันเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าเธอมีความสามารถ บิดาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธออย่างแน่นอนซื่ออู๋จี๋ก่นด่าอยู่ในใจ แต่ใบหน้ายังคงฉาบไปด้วยรอยยิ้มคุณนายหวังที่อยู่ข้าง ๆ กันก็มองด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวผู้หญิงคนนี้น่ากลัวมาก เธอไม่กล้าที่จะไปยั่วโมโหอีกฝ่าย เธอยังไม่อยากตายอย่างน่าสยองขวัญเหมือนกับบอดี้การ์ดเหล่านั้นโชคดีที่เธอเป็นผู้
