งามนอนลงบนเตียงด้วยสีหน้าแดงก˹า และมีพี่ใหญ่ฉินเฉาของเธอกำลังขยับตัวอยู่ด้านบน“ขะ ขอโทษด้วยค่ะ!”อู๋ซิ่นหน้าแดง รีบปิดประตูห้องและวิ่งออกไปทันทีบอดี้การ์ดสองคนที่อยู่หน้าประตูต่างก็รู้สึกแปลกใจ คุณอู๋เดินทางมาไกลถึงที่นี่ แต่กลับทิ้งกระเช้าผลไม้เอาไว้แล้วจากไปงั้นเหรอ?ดูเหมือนว่าธุรกิจในม่านถัวหลัวจะยุ่งจนเกินไป ผู้หญิงที่มีความสามารถก็เป็นซะแบบนี้“นาย นายไม่ตามไปเหรอ…..”หยูลู่หันไปมองค้อนใส่ฉินเฉาด้วยความอับอายอู๋ซิ่นมาเห็นเรื่องแบบนี้อีกแล้วคราวที่แล้วตอนที่พวกเธอกำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มกันในห้องครัว อู๋ซิ่นก็เข้ามาเจอพอดีคราวนี้…..สวรรค์ น่าอายจริง ๆ ต่อไปนี้เธอจะมองหน้าอู๋ซิ่นได้ยังไง“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะคุยกับเธอทีหลัง ตอนนี้ฉันจะต้องให้บริการเธอก่อน ท่านประธานของฉัน”ฉินเฉายิ้มออกมา และยื่นมือไปตีบั้นท้ายอวบ ๆ ของเธอหยูลู่ที่ถูกตีรู้สึกอายและมีความสุขไปพร้อมกัน เธอก้มหน้าลงกับเตียงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา แต่ในพริบตาเดียวก็จมลงสู่ความรู้สึกเดิมอีกครั้ง สมองของเธอลืมเลือนเรื่องอู๋ซิ่นไปจนหมดสิ้นเนื่องจากหยูลู่กำลังป่วย ฉินเฉาจึงไม่กล้ามีอะไรกับเธอนานเกินไปนัก จึงรีบทำให้การต่อสู้จบลงในหนึ่งชั่วโมงเขากอดหยูลู่ที่แดงไปทั่วทั้งตัวและนั่งอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลนิ้วมือยังคงไม่วายชอนไชไปตามหน้าอกของหยูลู่“น่าเกลียด ไม่ ไม่เอาแล้ว…..”หยูลู่ที่ถูกกระตุ้นรู้สึกร้อนขึ้นมาเล็กน้อย และตีมือของฉ
