ยท่านฉิน แห่งสมาคมต้าฉินของพวกเรา แกล่วงเกินเจ้าพ่อของสมาคมต้าฉินไป คิดว่าจะยังหลบซ่อนตัวอย่างสงบได้อีกหรือไง?”“อะ อะไรนะ!”ทันใดนั้นเฉิงหัวและซื่อหลงคังก็แสดงสีหน้าแตกต่างกันออกไปซื่อหลงคังพลันไร้เรี่ยวแรง จนเกือบจะคุกเข่าลงไปกับพื้นเฉิงหัวก็ตัวสั่นเทาเช่นกันพวกเขาไม่เคยลืมว่าเพราะอะไรซื่อเจิ้งคังถึงได้วิ่งหนีจากเมืองซู่หนานกลับมายังเมืองหลวงอย่างทุกข์ระทมเป็นเพราะว่าเจ้าพ่อของสมาคมต้าฉิน นายท่านฉิน!ในตอนนั้นเขาต้องการที่จะแย่งผู้หญิงของนายท่านฉิน แต่สุดท้ายไม่ใช่เพียงแค่แย่งไม่ได้เท่านั้น แต่ยังเกือบตายอยู่ในเมืองซู่หนานเมื่อซื่อเจิ้งคังถูกส่งไปอยู่ต่างประเทศ เขายังแนะนำลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเอาไว้อย่าไปเมืองซู่หนาน และอย่าไปล่วงเกินนายท่านฉิน จากสมาคมต้าฉินแต่น่าเสียดายที่เมื่อซื่อหลงคังเห็นรูปถ่ายของซูจี เขาก็วิ่งไปยังเมืองซู่หนานเพื่อเข้าไปเรียนในโรงเรียนที่ห่างไกลในที่สุดยิ่งไปว่านั้น เขาไม่คิดว่ายามที่ชื่อฉินเฉาที่เขาไปหาเรื่อง จะเป็นนายท่านฉินแห่งสมาคมต้าฉิน!มารดามันเถอะ ตัวเองเป็นถึงเจ้าพ่อของสมาคมต้าฉินที่โด่งดังทำไมถึงต้องมาเป็นยามอยู่ในโรงเรียนห่วย ๆ แบบนี้! ไม่ได้ล้อกันเล่นใช่มั้ย!ซื่อหลงคังฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาจะต้องแอบย่องออกไปจากห้องเรียนเต้นตอนนี้แต่น่าเสียดายที่ขาของเขาหักไปข้างหนึ่งและห้องเรียนเต้นยังถูกคนของสมาคมต้าฉินล้อมเอาไว้เขาจะต้องเป็นเหมือนกับลูกพี่ลูกน้อง
