ของเขา กลายเป็นคนที่ถูกตระกูลทอดทิ้ง!ไม่เอา เขาไม่ต้องการเป็นแบบนั้น…..เขาจะต้องสืบทอดตระกูลซื่อและอาละวาดอยู่ในเมืองหลวง!ทั้งหมดนี้จะกลายเป็นฟองอากาศอย่างนั้นเหรอ?“นะ นายท่านฉิน ผมผิดไปแล้ว คุณช่วยใจกว้างและอภัยให้ผมเถอะ…..”เพื่อเป็นการรักษาอนาคตของตัวเอง คุณชายซื่อจึงร้องขอความเมตตาจากฉินเฉา “พวกเรา พวกเราสองคนไม่ควรที่จะมีความขัดแย้งต่อกันใช่มั้ยล่ะ วันนี้พ่อบ้านของผมได้ทำตัวไร้เหตุผล ไปทำให้นายท่านฉินโมโห ผมจะสั่งสอนเขาเพื่อคุณ!”เมื่อพูดจบเขาก็เหวี่ยงมือไปตบปากของเฉิงหัวสองครั้งแรงตบแต่ละครั้งนั้นแรงมาก ทำให้ใบหน้าของเฉิงหัวบวมขึ้นแต่เขาไม่โกรธ และกล่าวว่า“เป็นอย่างที่คุณชายได้สั่งสอน เฉิงหัวคนนี้สมควรตายที่ไม่ยอมลืมตามองให้ดีและไปล่วงเกินนายท่านฉิน!”“โอ้ กลายเป็นว่าพวกแกลงโทษตัวเองเพื่อให้เจ็บตัวน้อยลง”ฉินเฉามองสองคนนี้เล่นละครด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วกล่าวว่า “ทุกคนโตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว แล้วก็ไม่ได้โง่จนไม่เข้าใจอะไรเลย ถึงจะทำแบบนั้นไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี ก่อนหน้านี้แกไม่ได้พูดเอาไว้หรือไงว่าพวกเราก็เหมือนมดปลวก? และจะทำให้พวกเราได้รู้ว่าแมลงในฤดูร้อนที่พูดคำว่าน˺าแข็งไม่ได้คืออะไร เอาสิ ฉันเองก็รอดูอยู่เหมือนกัน”“นายท่านฉิน พวกเราคือแมลงในฤดูร้อน พวกเราคือมดปลวก”เฉิงหัวที่ใบหน้าบวมรีบกล่าวออกมา “ผมขอให้นายท่านฉินช่วยมีน˺าใจ ไม่ลดตัวลงมาอยู่ในระดับเดียวกันกับพวกเรา”“หึ
