นมามุงดูเรื่องสนุกกันมากมาย แต่ไม่มีใครเข้ามาช่วยเขาเลยแม้แต่คนเดียวกลุ่มเพื่อนนักเลงที่มักจะเข้ามาประจบประแจงก็หลบไปดูเรื่องสนุกอยู่ด้านข้างเช่นกันพวกเขาได้เห็นทักษะการต่อสู้ของฉินเฉาแล้ว แม้แต่บอดี้การ์ดมืออาชีพก็ยังถูกจัดการ จะให้พวกเราเข้าไปส่งจานให้อย่างนั้นเหรอไม่เสนอหน้าออกไปจะเป็นการดีกว่า มาซื้อซอสถั่วเหลืองและคอยมุงอยู่รอบ ๆ ก็เพียงพอแล้ว“ตระกูลซื่อ…..”เมื่อฉินเฉาดูลังเล ซื่อหลงคังก็คิดว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดกลัว จึงกล่าวออกไปอย่างเบิกบานใจว่า“รู้ว่าฉันเป็นคุณชายของตระกูลซื่อแล้ว ยังไม่รีบปล่อยฉันไปอีก!เมื่อแกปล่อยฉันไปและขอโทษออกมาด้วยความจริงใจ บางทีคุณชายคนนี้อาจจะอารมณ์ดีและยกโทษให้แกก็ได้! ไม่อย่างนั้นไม่ใช่เพียงแค่ตัวแกเท่านั้น แม้แต่คนในครอบครัวของแก ตระกูลซื่อก็จะจัดการไปด้วย! เมื่อถึงเวลานั้น พ่อแม่ของแกก็จะไม่มีงานทำ แล้วฉันจะดูว่าแกจะมีชีวิตอยู่ยังไง! และต้องมาร้องขออาหารจากฉัน!”ฉินเฉาเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้งซื่อหลงคังขู่เขา และยังลามไปถึงคนในครอบครัวของเขาด้วยซื่อหลงคังเอ๋ยซื่อหลงคัง ถ้าวันนี้เขาไม่สั่งสอนอีกฝ่าย เขาจะต้องรู้สึกผิดต่อหลานสาวที่ไปเรียนมหาวิทยาลัยอย่างแน่นอน!“ซื่อเจิ้งคังเป็นอะไรกับแก?”จู่ ๆ ฉินเฉาก็เอ่ยถามขึ้นมา“หะ? เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน”ซื่อหลงคังคิดในใจว่ายามคนนี้รู้จักลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ได้ความของเขาด้วยเหรอ?“รู้หรือเปล่าว่าทำไมลูกพี่ลูกน้องข
