องแกถึงได้กระเสือกกระสนออกไปจากเมืองซู่หนาน?”ฉินเฉาก้มหน้ามองคุณชายที่เขากำลังเหยียบอยู่ด้วยสายตาเย้ยหยัน“เพราะเขาไปยั่วโมโหคนอื่น”ซื่อหลงคังตะโกนออกมา “ตอนนี้แกเองก็กำลังยั่วโมโหคนอื่นอยู่เหมือนกัน! ฉันแนะนำให้แกปล่อยฉันไปซะ!”“พูดกับคนโง่ ๆ อย่างแกคงจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้”ฉินเฉายอมแพ้ และยกเท้าออกจากหน้าอกของซื่อหลงคังทันทีซื่อหลงคังหัวเราะกับตัวเอง พลางคิดในใจว่าในที่สุดฉินเฉาก็รู้ว่ากำลังหาเรื่องผิดคน แต่ทันใดนั้นเท้าที่เพิ่งยกออกไปก็เหยียบลงมาเรื่อยๆกร๊อบ!“อ๊าก!”เสียงกระดูกที่แตกหักดังออกมาอย่างชัดเจน ซื่อหลงคังกรีดร้องราวกับหมูโดนเชือดเท้าของฉินเฉาเหยียบลงบนข้อเท้าของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงกระดูกข้อเท้าข้างขวาของซื่อหลงคังหักออกไปแล้วเด็กนักเรียนที่อยู่ใกล้ ๆ ต่างมองด้วยสายตาหวาดกลัว เด็กผู้หญิงบางคนก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาและหันหน้าหนี“กะ แกบ้าไปแล้วหรือไง…..”หวังซงหวาดกลัวมาก เขารีบตะโกนออกไปอย่างรวดเร็ว “นี่คือคุณชายซื่อเลยนะ!”ซื่อหลงคังไม่มีเวลาแม้แต่จะยอมรับ เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เอามือกุมขาของตัวเองแล้วกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น“สามี ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ!”ซูจีส่ายหัวอยู่ข้าง ๆเด็กนักเรียนพากันคิดในใจ อาจารย์ซูเป็นคนที่จิตใจดีราวกับนางฟ้าตัวน้อย ๆ! ส่วนฉินเฉานั้นช่างโหดเหี้ยมอย่างมากที่ไปเหยียบอีกฝ่ายแบบนั้น“มันเสียงดังเกินไปแล้ว นายควรจะปิดปากเขาก่อนที่จะเหยียบสิ”ซ
