เขียวแล้ว หากคุณอยากลงไป เราต้องหาที่จอดรถข้างทางเสียก่อน”
เมื่อได้ฟังคำของเจ้าหน้าที่ หานชิงอวี่ก็เงยหน้าขึ้นมองไฟจราจร
บนสัญญาณไฟแดง ตัวเลขเวลาถอยหลังเหลือเพียงเจ็ดวินาที
เมื่อประเมินดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว คาดว่าก่อนที่เขาจะไปถึง รถคันนั้นก็คงลับตาไปนานแล้ว
หานชิงอวี่จึงพยักหน้า
“ไม่เป็นไร เตรียมขับรถเถอะ”
ที่เขาอยากจะลงจากรถในตอนนี้ ก็เพื่อจะตักเตือนโจวลู่ที่อยู่ตรงหน้า
เฝิงเว๋ยไม่ใช่คนดีนัก ต่อไปนี้ก็พยายามอย่าไปยุ่งกับเขาให้มาก
หากรู้เรื่องนี้แล้ว แต่ยังยืนกรานที่จะทำตามใจชอบ แน่นอนว่าหานชิงอวี่ก็คงจะไม่เข้าไปขัดขวางอีก
แต่ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ เขาคงจะไม่มีเวลาเตือนเธอแล้ว
หานชิงอวี่ยกกล้องโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อถ่ายภาพรถคันนั้นที่อยู่ด้านหน้า จากนั้นก็บันทึกเก็บไว้
หากพบเจอรถทะเบียนนี้ได้อีกในอนาคต เขาก็จะพยายามเตือนเธออีกครั้ง
…
อีกด้านหนึ่ง
สองชั่วโมงถัดมา
ที่ห้องส่วนตัวของโรงแรมแห่งหนึ่ง
ข้าง ๆ โต๊ะกลมภายในห้องพัก พ่อครัวคนหนึ่งกำลังถือปืนพ่นไฟในมือ พร้อมปรุงปลาแซลมอนบนจานด้วยเปลวไฟอ่อน ๆ”
เปลวไฟสีสันสดใสเต้นระบำบนเนื้อปลาแซลมอนอย่างงดงาม ทิ้งร่องรอยสีทองน่ารับประทานเอาไว้ หลังจากนั้นพ่อครัวก็เก็บปืนพ่นไฟ ก่อนจะยิ้มให้กับทุกคน เป็นสัญญาณว่าอาหารจานพิเศษนี้พร้อมเสิร์ฟแล้ว
ณ เวลานั้น เฝิงเว๋ยที่นั่งก็ลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มที่ฝืนใจ
“ท่านผู้อำนวยการหยิน ดูแซลมอนนี้สิครับ ผมให
