บทที่ 203 หมอเทวดานี่นา
ริมถนน
สี่แยกไฟแดง
หานชิงอวี่เดินตรงเข้าไป เห็นว่าบริเวณสี่แยกของถนนแคบ ๆ นี้มีคนมุงดูอยู่ไม่น้อย
ร้านโทรศัพท์มือถือแถวนั้นกำลังมีโปรโมชันแจกไข่ไก่ บรรดาคุณปู่คุณย่านั่งรอคิวบริเวณนั้นอยู่ก่อนแล้ว
แต่พอมีเรื่องเกิดขึ้นตรงหน้า ไข่ไก่ก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้อีกต่อไป พวกเขามุ่งความสนใจไปที่กลางถนน บริเวณด้านหน้ารถยี่ห้อคาเยนน์
แน่นอนว่ารถคาเยนน์ทรงโฉบเฉี่ยวคันนั้น ไม่ใช่จุดสนใจของผู้อาวุโสทั้งหลายเหล่านี้
สิ่งที่คุณปู่คุณย่าสนใจก็คือ ชายชราคนหนึ่งกำลังนอนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดที่อยู่ด้านหน้ารถต่างหาก
“คุณลุงคนนั้นน่าสงสารจัง ร้องมานานแล้ว ยังไม่มีใครเข้าไปช่วยเลย”
“เฮ้อ คนหนุ่มสาวสมัยนี้…”
หานชิงอวี่ได้ยินก็ตกใจ
หรือว่า มีคนได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ?
ผู้สูงอายุร่างกายอ่อนแอ หากถูกรถชนคงเป็นเรื่องใหญ่
ถึงแม้จะไม่ต้องรีบส่งโรงพยาบาล ก็ควรตรวจดูอาการก่อน
หานชิงอวี่มองไปข้างหน้า แล้วรีบวิ่งเข้าไปช่วย
แต่ระหว่างนั้น เขาก็ได้ยินเสียงคุณลุงคนหนึ่งที่ลุกขึ้นพูดเพื่อความเป็นธรรม
“อย่ามาอ้างถึงความรับผิดชอบ ฉันเห็นกับตาเลยว่าไอ้แก่เนี่ย มันนอนแผ่รอรับงานอยู่ริมถนนต่างหากล่ะ!”
นอนรอรับงาน หมายถึง นอนรอให้มีคนมาว่าจ้าง
งานที่ทำให้โดยการนอนรอรับจ้างย่อมมีน้อย เช่น การเล่นโยคะ เป็นต้น แต่หากเป็นกลางถนนใหญ่ งานที่ทำได้โดยการนอนรอรับงานก็น่าจะมีแค่การแกล้งให้รถชนเท
