่านั้น
ต่างคนต่างพูดจาไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
แน่นอนว่าหานชิงอวี่ไม่สนใจพวกปากมาก พูดจาไร้สาระที่พูดกันคนละประโยคสองประโยค แต่กลับตรงดิ่งไปยังจุดเกิดเหตุโดยตรง
ในฐานะหมอ สิ่งที่เขาชอบที่สุดคือการดูหลักฐานด้วยตาตัวเอง
บริเวณหน้ารถยี่ห้อคาเยนน์ มีหญิงสาวแต่งกายนุ่งน้อยห่มน้อยคนหนึ่งกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ด้วยความกังวล
เธอสวมต่างหูขนาดใหญ่เกือบเท่ากำปั้น ดูโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก
แต่หากสังเกตให้ดี หญิงสาวได้เจาะหูเต็มพื้นที่ ต่างหูหลากหลายสีสันสะท้อนแสงสะดุดตา ยิ่งทำให้เธอดูทันสมัยเป็นพิเศษ
เมื่อพิจารณาร่วมกับรถยี่ห้อคาเยนน์ ที่จอดอยู่ใกล้ ๆ ก็ดูจะเป็นเป้าหมายในการกรรโชกที่ไม่เลวเลย
ส่วนชายชราในชุดมอมแมมที่นอนอยู่กับพื้น เขากำลังกดโทรศัพท์อยู่ในมือ
ความเจ็บปวดทรมาน ทำให้เขาครวญครางออกมาไม่หยุด
เมื่อเห็นหานชิงอวี่เดินตรงไปยังทางม้าลาย ฝูงชนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงฮือฮา
“พ่อหนุ่มคนนี้หล่อจัง น่าเสียดายจริง ๆ”
“ใช่แล้ว เจอเรื่องแบบนี้ ใคร ๆ ก็อยากหนีไปให้ไกลทั้งนั้น แต่กลับยังมีคนกล้าเข้ามาเสี่ยง”
“ใช่ไหมล่ะ ทำตัวสบาย ๆ เหมือนกับว่านี่เป็นบ้านของตัวเองอย่างไรอย่างนั้น”
“น่าเสียดาย น่าเสียดาย จริงอย่างที่เขาว่ากัน ลงเอยด้วยการกางเกงเปื้อนโคลน!”
หญิงสาวผู้สวมต่างหูและมีผมสีเขียวแซมทองเงยหน้ามองหานชิงอวี่ราวกับกำลังร้องขอความช่วยเหลือ
หานชิงอวี่ไม่ลังเล รีบย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ คุณลุงแล้วถาม
