บทที่ 202 จ่ายค่าเล่าเรียน
หานชิงอวี่หันกลับมามองไป๋ปิงและคนอื่น ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมา
“เรื่องที่เหลือฉันจะจัดการเอง พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ”
ไป๋ปิงพลางพยักหน้า แม้จะเป็นห่วงหานชิงอวี่อยู่บ้าง แต่เห็นว่ามีเจ้าหน้าที่สองคนคอยช่วยเหลือเขาอยู่ เธอจึงสบายใจขึ้นมานิดหน่อย
“เหม่ยเสวี่ย มาเถอะ ฉันจะพาเธอออกไปก่อน”
ไป๋ปิงพาหลินเหม่ยเสวี่ยและหลี่ชิงชิงเดินออกไป แต่ไม่ลืมที่จะหันมาเอ่ยเตือนหานชิงอวี่ด้วยความห่วงใย
“ระวังตัวด้วย”
แพทย์หนุ่มตอบรับไป๋ปิงด้วยการพยักหน้าอย่างมั่นใจ
ขณะเดินผ่านหานชิงอวี่ หลินเหม่ยเสวี่ยก็พยักหน้าให้เขาด้วยความเกรงใจ
“ขอโทษด้วยนะคะคุณหมอหาน คราวนี้ก็ต้องรบกวนคุณอีกแล้ว”
หานชิงอวี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย
“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรมากมาย”
เมื่อไป๋ปิงและคนอื่น ๆ เดินออกไปจนหมดแล้ว หานชิงอวี่ก็ตรงไปหา เฝิงเว๋ยที่กำลังอยู่ในอาการขวัญผวา
ยังไม่ทันที่หานชิงอวี่จะพูดอะไร เฝิงเว๋ยก็หวาดกลัวไปก่อนแล้ว
“หาน… หานชิงอวี่ ฉันขอเตือนนายไว้เลยนะว่าอย่ามาหาเรื่องกันจะดีกว่า!”
“ฉันยอมรับว่าฉันผิด แต่ว่า…”
“แต่นายช่วยปล่อยฉันไปไม่ได้เหรอ!”
เสียงของเฝิงเว๋ยสั่นเครือและแฝงไปด้วยความหวาดกลัวเหลือคณานับ ไม่มั่นคงเหมือนตอนแรกอีกต่อไป
หานชิงอวี่ไม่ได้รีบลงมือ เขาเพียงเอ่ยขึ้นว่า
“รู้ไหมว่านายผิดพลาดตรงไหน?”
เมื่อเฝิงเว๋ยได้ยินคำถามของหานชิงอวี่ ราวกับว่าเขาเป็นหนูที่พบเจอฟางเส้นสุดท
