พอที่จะเสี่ยงชีวิตแต่ตอนนี้มันต่างกันออกไปพวกเขามีฉินเฉาเป็นตัวอย่าง อู๋ฮ่าวจึงเชื่อว่าบทบาทของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ จะต้องไม่ปล่อยให้ใครมารังแก ในเมื่อเขาได้ค่าแรง เขาก็จะต้องทำหน้าที่ให้ถูกต้องและคุ้มกับค่าแรงที่ได้“เพื่อนร่วมชั้น ถ้าอยากจะสารภาพรัก ฉันแนะนำว่าให้ไปสารภาพรักหลังจบคาบเรียนดีกว่า ตามกฎระเบียบแล้ว ในระหว่างที่กำลังเรียนอยู่ไม่อนุญาตให้นักเรียนชายเข้าไปใกล้ประตู”อู๋ฮ่าวจดจำคำที่ฉินเฉาได้สั่งสอนพวกเขาเอาไว้ เขามองอีกฝ่ายด้วยความจริงจัง พร้อมกับกล่าวแนะนำ“นายกำลังหมายความว่านายจะให้คุณชายคนนี้รออย่างนั้นเหรอ””สีหน้าของซื่อหลงคังดูไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อนนักเรียนที่แต่งตัวทันสมัยข้าง ๆ เขา กระโดดออกมาและตะโกนทันที“น้องสาวแกสิ แกจะคิดอะไรอีก กล้าปล่อยให้คุณชายซื่อของพวกเราต้องรองั้นเหรอ! เหนื่อยที่จะมีชีวิตอยู่แล้วใช่มั้ย ถึงได้กล้าที่จะสั่งคุณชายซื่อ เลิกพูดถึงคุณธรรมไร้สาระของแกได้แล้ว เป็นแค่ยามกระจอก ๆ ไม่ใช่หรือไง!”เมื่อถูกเด็กนักเรียนชี้หน้าด่าทอ อู๋ฮ่าวก็รู้สึกโกรธขึ้นมาแต่เขาจะต้องระงับอารมณ์โกรธเอาไว้ และเกลี้ยกล่อมอีกฝ่ายต่อไป“ขออภัย กฎก็ต้องเป็นกฎ ถ้าหากยังไม่เลิกเรียน ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกนายผ่านไป”ดังคำกล่าวที่ว่า เลี้ยงคนพันวันเพื่อใช้งานวันเดียวบอสซูให้เงินเดือนพวกเขาทุกเดือน ไม่ใช่เพื่อให้พวกเขาคอยดูอยู่เฉย ๆ เท่านั้นตอนนี้ถึงเวลาที่โรงเรี
