ยนต้องการพวกเขา อู๋ฮ่าวจะยืนอยู่ที่นี่ไม่ไปไหนอย่างแน่นอน“อย่าให้ต้องขายขี้หน้าเลย”ไม่ต้องรอให้คนรับใช้ส่วนตัวได้พูดอะไร ซื่อหลงคังก็กล่าวออกมาด้วยความเย็นชา “ฉันจะนับหนึ่งถึงห้า ถ้าหากนายไม่หลีกทางล่ะก็ นายคงจะได้ไปฉลองงานเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วงในโรงพยาบาล”คำขู่นี้ทำให้อู๋ฮ่าวรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อมองไปยังบอดี้การ์ดในชุดสูท เขาก็แอบกำหมัดอย่างเงียบ ๆบอดี้การ์ดเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี อย่าว่าแต่ 4 – 5คนเลย เพียงแค่คนเดียวก็สามารถเอาชนะเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้แล้วหรือว่าเขาควรจะหลีกทางให้?แล้วหลังจากนั้น เขาจะมีหน้าไปเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นี่อีกได้ยังไง เขาจะมีหน้าไปมองหน้าจางลี่และพี่ฉินเฉาอีกได้ยังไง!“ต้องขออภัยจริง ๆ ถึงแม้ว่าจะพูดแบบนั้น…..”เมื่ออู๋ฮ่าวเพิ่งจะอ้าปากพูดออกมา ซื่อหลงคังก็ยิ้มและสาวเท้าเตะไปยังท้องน้อยของอู๋ฮ่าวจนเขาก้าวถอยหลังไปหลายก้าวแล้วงอตัวด้วยความเจ็บปวด“มารดามันเถอะ พูดอะไรไร้สาระให้คุณชายฟังตั้งมากมาย! มาทำให้การสารภาพรักของคุณชายล่าช้าลง แกจะรับผิดชอบยังไง! ไอ้ยามขยะ ไสหัวออกไปซะ!”เมื่อพูดจบ บอดี้การ์ดสองคนก็เข้ามาโยนตัวอู๋ฮ่าวออกไปอีกด้านโยนราวกับเป็นขยะอู๋ฮ่าวฝืนทนต่อความเจ็บที่ท้องน้อย เขารู้สึกอัปยศเป็นอย่างมากทั้งความเจ็บปวดและความรู้สึกอัปยศหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา จนทำให้เขารู้สึกแสบร้อนที่ดวงตาทั้งสองข้างเขาก
