“เสี่ยวหลิ่ว นายทำงานที่กวงหยวนมาเกือบหนึ่งปีแล้ว”หัวหน้าฝ่ายลูบหน้าผากของตัวเอง แล้วเอ่ยถามเขาหัวหน้าฝ่ายคนนี้มีอายุประมาณ 40 ปี ผมของเขาเหลือเพียงหย่อมสุดท้ายที่อยู่ตรงกลางเท่านั้น ถึงแม้ว่าลับหลังหลิ่วเกิงเซิ่งจะล้อเขาเล่นอย่างไร แต่ฉากหน้าเขาก็ต้องแสดงความเคารพ สายตาของหัวหน้าฝ่ายดูร้อนแรงมาก ราวกับหน้าผากล้าน ๆ ของเขาอยู่ในดวงตาของเขาอย่างไรอย่างนั้น มันทั้งกว้างใหญ่และดูศักดิ์สิทธิ์มาก ราวกับยอดเขาเอเวอเรสต์“ใช่ครับ ต้องขอบคุณหัวหน้าฝ่ายที่คอยดูแล อีกหนึ่งเดือนผมก็จะอยู่ที่นี่จนครบหนึ่งปีเต็มแล้ว”หลิ่วเกิงเซิ่งยื่นบุหรี่หนานจิงไปให้อีกฝ่าย ด้วยระดับเงินเดือนของเขา การสูบบุหรี่กล่องละ 11 หยวนนั้นนับว่าค่อนข้างฟุ่มเฟือย“อืม ไม่เลวเลย”หัวหน้าฝ่ายรับบุหรี่มาและก้มหน้าลง ในเวลาเดียวกันนั้นหลิ่วเกิงเซิ่งก็ยื่นไฟแช็กมาจุดบุหรี่ให้เขาเขาสูบมันเข้าไป ก่อนที่จะปล่อยควันให้ลอยล่องออกมา แล้วกล่าวว่า“ปีนี้ทางโรงเรียนพึงพอใจกับการทำงานของนายมาก เสี่ยวหลิ่วนายยังอายุน้อยและมีความกระตือรือร้น อีกทั้งยังรับผิดชอบนักเรียนเป็นอย่างดี ในฐานะที่ฉันเป็นคณะหัวหน้าฝ่ายของสำนักงาน ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจกับนายมาก”หลิ่วเกิงเซิ่งมองยอดเขาเอเวอเรสต์ของหัวหน้าฝ่ายและฟังเขาพูดแต่เขาไม่รู้ว่าหัวหน้าฝ่ายต้องการที่จะพูดอะไรออกมากันแน่คำพูดที่ไม่ปะติดปะต่อกันของเขา ทำให้เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรหรืออีกฝ่ายกำลัง
