ี้ ด้วยคำสั่งของเฉินตงพวกเขาได้กระโจนเข้าไปโจมตีฉินเฉา แต่มาตอนนี้ฉินเฉาได้กลายเป็นผู้มีพระคุณของพวกเขาไปแล้ว พวกเขาจึงรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก“เรื่องในวันนี้ต้องขอขอบคุณสหายนิกายหลัวซาจริง ๆ”โม่เทียนหยายื่นมือที่จับกระบี่ออกมาจับกำปั้นอีกข้างของตัวเองเอาไว้ จากนั้นจึงกล่าวว่า “แต่ความซาบซึ้งใจก็คือความซาบซึ้งใจ การประลองคือการประลอง การต่อสู้ในรอบสุดท้ายของพวกเราควรดำเนินต่อไปดีหรือเปล่า?”โม่เทียนหยายังคงรอคอยที่จะได้ตัดสินแพ้ชนะกับนิกายหลัวซาอยู่แต่ในตอนนี้อารมณ์ของเขาผสมปนเปกันไปหมด เขาไม่คิดเลยว่าคนที่เขาเกลียดชังจะกลายมาเป็นคนที่ช่วยชีวิตของทุกคนเอาไว้เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ เขาเพียงต้องการที่จะหาโอกาสระบายความโกรธแค้นในหัวใจของเขาเท่านั้นผู้ที่มีกายเซียนอย่างเขาจะอ่อนแอกว่าคนที่มีกายมนุษย์อย่างนั้นเหรอ?ยิ่งได้เห็นว่าศิษย์พี่เฉินชิงและอีกฝ่ายสบตากันและกันด้วยความรู้สึกชื่นชมและผูกพัน ก็ยิ่งทำให้เขาโกรธมากยิ่งขึ้นดังนั้นเขาจึงรู้สึกหงุดหงิด และหงุดหงิดมาก ๆถึงแม้ว่าข้อเสนอของโม่เทียนหยาจะไม่เหมาะสมไปบ้าง แต่ตามกฎแล้วจะต้องมีการตัดสินกันว่าใครเป็นฝ่ายที่เหนือกว่า“การตัดสินแพ้ชนะนั้นเป็นสิ่งจำเป็น”ถานไห่กล่าวออกมาอย่างยุติธรรม “แต่เทียนหยา เจ้าเป็นฝ่ายทำผิดกฎก่อน เจ้าจึงถูกตัดสิทธิ์ในการแข่งขันรอบสุดท้าย”“อาจารย์!”โม่เทียนหยาตกใจมาก เขาไม่คิดว่าอาจารย์ของเขาจะพู
