อกที่หนามากกว่าสองเมตร ก็ลอยลงมาถึงศีรษะของทุกคน“กระบี่เซียวเหยา!”โม่เทียนหยารู้สึกถึงปราณกระบี่ภายในร่างกายที่พุ่งขึ้นไปจนถึงขีดสุด มือของเขาเปล่งแสงสีน˺าเงินออกมา และเมื่อเขาชี้นิ้ว กระบี่ที่เปล่งแสงสีน˺าเงินก็พุ่งออกไปยังหัวใจของจ้าวจิงจิงราวกับสายฟ้า“หมัดทำลายล้าง!”จ้าวจิงจิงก็ไม่ได้เผยความอ่อนแอออกมา เธอกระโจนเข้าไปโจมตีด้วยหมัดทันทีในขณะที่กระบี่และพลังจะพุ่งเข้ามาปะทะกันนั้น ร่างของทั้งสองคนก็พลันนิ่งพร้อมกันใบหน้าของจ้าวจิงจิงและโม่เทียนหยาในเวลานี้แสดงความเจ็บปวดออกมาจากนั้นร่างกายของจ้าวจิงจิงก็อ่อนยวบ และคุกเข่าลงไปกับพื้นโม่เทียนหยาก็หน้าซีดเช่นเดียวกัน เขากุมหน้าอกของตัวเอง แล้วเดินถอยหลังออกไปสองก้าว ปราณกระบี่ที่ควบแน่นอยู่ในมือพลันกระจัดกระจายออกไป“แย่แล้ว หมอกพวกนี้มีบางอย่างผิดปกติ!”ไท่ชิงเจินเหรินแห่งบู๊ตึ๊งมีปฏิกิริยาเป็นคนแรก เขาปัดมือและตะโกนออกมาเสียงดัง “ทุกคนกลั้นหายใจเอาไว้ อย่าสูดเอาหมอกพวกนี้เข้าไป!”ในระหว่างที่พูดอยู่นั้น ผู้ฝึกตนรอบ ๆ ก็อ่อนแรงและล้มลงไปบนพื้น“ทะ ทำไมข้าไม่มีแรงเลย”“อยะ อย่าว่าแต่ไม่มี แม้แต่ลมปราณก็ยังโคจรไม่ได้…..”ผู้ฝึกตนเหล่านี้ต่างมีสีหน้าหวาดกลัวผู้ฝึกตนที่มีพื้นฐานการฝึกตนที่อ่อนด้อยต่างก็ล้มลงไปเป็นลูกคลื่นส่วนคนที่เหลืออยู่นั้นคือผู้ที่มีพื้นฐานการฝึกตนที่แข็งแกร่ง และมีความระมัดระวังตัวอย่างสูงเช่นกัน เมื่อได้ยินคำเตือนของไท่
