วออกมาไม่ได้“คนคนนี้เสียสติไปแล้ว”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยหยิบกุญแจมือออกมาด้วยมาดราชินี “อยากให้ฉันขึ้นไปช่วยหรือเปล่า?”“ไม่ต้องหรอก อย่าดูถูกหลิวอิง เธอจะต้องมีวิธีการของเธอแน่พวกเราหุ่นเชิดปีศาจไม่มีทางมาพ่ายแพ้ที่นี่”เมื่อกล่าวดังนั้น ร่างกายของหลิวอิงก็พลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันมือทั้งสองข้างของเธอกลายเป็นกรงเล็บไปอย่างสมบูรณ์ และมุมปากก็มีเขี้ยวคู่หนึ่งยื่นออกมาแม้แต่ดวงตาของเธอก็กลายเป็นสีเขียวปนฟ้านี่คือการเปลี่ยนแปลงของสุนัขปีศาจแต่สิ่งที่น่าประหลาดใจมากที่สุดก็คือปีกสีขาวคู่หนึ่งที่ด้านหลังของเธอ“ไปให้พ้น!”เมื่อหลิวอิงจ้องมอง คลื่นกระแทกขนาดมหึมาก็พุ่งออกไปจากร่างกายของเธอทันทีพื้นตรงหน้าทั้งหมดพลันยุบตัวกลายเป็นหลุมพลังที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าจู่โจมร่างของศิษย์พี่สอง และส่งเขาให้กระเด็นออกไปแต่เขาไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใด ๆ จึงยังคงดิ้นรนโจมตีหลิวอิงต่อ“หมดเวลาที่พี่ชายจะโจมตีแล้ว!”หลิวอิงเลิกคิ้ว ร่างของเธอกลายเป็นประกายแสงและปรากฏตัวต่อหน้าศิษย์พี่สอง “ตอนนี้ถึงทีของฉันบ้าง!”เมื่อพูดจบ กรงเล็บทั้งสองข้างของเธอก็กวัดแกว่งเข้าไปไม่หยุดเธอใช้กรงเล็บขาว ๆ ฉีกทึ้งร่างของศิษย์พี่สองในไม่ช้าศิษย์พี่สองก็กลายเป็นมนุษย์เลือดแต่เขายังคงไม่รู้จักความเจ็บปวด เขายกเท้าเตะหลิวอิงทันที“โซ่ตรวนสายฟ้า!”หลิวอิงไม่ให้โอกาสคนจากพันธมิตรชิงหงได้โจมตีอีกต่อไป เธอโบกมือ จากนั้นโซ่สายฟ้าก็พุ่งเข้าไปพันรอ
