ณชายผู้นี้!”หั่วเย่ามองหนูเพลิงที่น่าสงสารของเขา ความโกรธก็ลุกโชนขึ้นมาร่างกายของเขามีเปลวเพลิงกำลังลุกโชน เขามองอ้ายเสี่ยวเสวี่ยอย่างต้องการจะคิดบัญชี“ศิษย์พี่ ช้าก่อน!”มู่หลิงคว้าตัวหั่วเย่าเอาไว้ “พวกเราทั้งสามคนมาด้วยกัน! ท่านอย่าได้บุ่มบ่ามบุกเข้าไป!”ในระหว่างที่พูดคุยกันอยู่นั้น ถู่คุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาก็ไม่รู้ว่าหายตัวไปตั้งแต่ตอนไหนแต่ใต้ร่างของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยมีมือสองข้างพุ่งทะลุผ่านพื้นดินขึ้นมาและจับข้อเท้าทั้งสองข้างของเธอเอาไว้“ศิษย์น้องเปิดโอกาสให้พวกเราแล้ว! ไปกันเลย!”เมื่อเห็นว่าถู่คุนทำสำเร็จ มู่หลิงก็ขว้างคทาหยกออกไปในทันทีทันใดนั้นคทาด้ามเล็ก ๆ ก็มีขนาดใหญ่มหึมา และเกิดสายลมรุนแรงขึ้นในพริบตานั้น มันก็กลายเป็นต้นไม้ที่สูงตระหง่านสิบเมตร และโน้มลำต้นเข้าไปหาอ้ายเสี่ยวเสวี่ย“วิชาเปลวเพลิง จงสลาย!”หั่วเย่าเริ่มใช้กระบวนวิชา จากนั้นเขาก็อ้าปาก และส่งมังกรไฟตัวยาวเหยียดออกไปโจมตีอ้ายเสี่ยวเสวี่ยตูม!เกิดระเบิดขนาดมหึมาขึ้นทำให้เวทีการประลองแห่งนี้กลายเป็นสีแดงฉานหั่วเย่ารู้สึกชอบใจมาก เขาเท้าเอวและหัวเราะออกมา“เป็นยังไงล่ะ นี่คือจุดจบของคนที่มายั่วโมโหสามผู้กล้าแห่งคุนหลุน!”“ประมุขฉิน ดูเหมือนว่าการแข่งขันในรอบนี้ นิกายหลัวซาจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้”ผู้อาวุโสหั่วเหยียนลูบหนวดเคราของตัวเอง และหัวเราะออกมา“ดูเหมือนความฝันที่จะเป็นสำนักอันดับหนึ่งในใต้หล้าจะแตกสลายแล้ว”“มัน
