ด้ดี แต่การเล่นเกมนับนิ้วแบบนี้เธอไม่เก่งนัก“เอาล่ะ งั้นมาเริ่มกันเลย!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกระโดดขึ้นไปบนเวทีประลอง และกวักมือเรียกทั้งสามคนเมื่อเห็นสาว ๆ เหล่านี้เล่นเป่ายิงละก็บกันเพื่อตัดสินแพ้ชนะ จนได้ผู้หญิงคนสุดท้ายขึ้นมาบนเวที สามผู้กล้าแห่งคุนหลุนก็อดไม่ได้ที่จะมีเส้นเลือดสีน˺าเงินปรากฏขึ้นมา“ดูเหมือนว่าพวกเราจะโดนดูถูกมากเกินไปแล้ว…..”มู่หลิงหยิบของชิ้นหนึ่งซึ่งดูไม่โดดเด่นออกมาจากแขนเสื้อ“เฮ้ ข้าจะต้องโจมตีผู้หญิงคนนี้จนร้องไห้ให้ได้!”หั่วเย่าไม่รู้จักการทะนุถนอมและอ่อนโยนถู่คุนไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา เพียงแค่ใช้ดวงตาคู่เล็ก ๆ จับจ้องไปยังอ้ายเสี่ยวเสวี่ย“ถ้าพวกนายมีความสามารถพอละก็นะ”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยยืนอยู่ที่เดิม เธอกอดอก และแสดงสีหน้าเหยียดหยามออกมา“จะรังแกคนอื่นเกินไปแล้ว!”อารมณ์ของหั่วเย่านั้นเป็นสิ่งที่ยั่วยุไม่ได้มากที่สุด เมื่อได้ยินอ้ายเสี่ยวเสวี่ยยั่วโมโหซ˺าแล้วซ˺าเล่า สุดท้ายเขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ และเอื้อมมือขึ้นเพื่อโยนหนูเพลิงบนไหล่ของเขาออกไป“เจ้าจี๊ด ไปเลย!”“ว้าว!”เมื่อได้ยินชื่อของหนูเพลิง หลิวอิงก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ “ไม่คิดเลยว่าคนหยาบคายจะตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงได้น่ารักขนาดนี้! คนคนนี้จะต้องเป็นคนบ้าแน่ ๆ เลย!”“เจ้าน่ะสิที่เป็นคนบ้า!”หั่วเย่าจ้องหลิวอิงเขม็ง“นายเป็นคนบ้า! นายนั่นแหละ!”หลิวอิงกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข เธอชี้ไปที่หั่วเย่าแล้วกระโดดไปมา“เจ้
