ปัวผู้นี้ยังคงรู้สึกทุกข์ใจอยู่ แต่ตอนนี้กลับมีกลิ่นหอมของดอกไม้ที่โชยมาจากสาวงาม“คว˹าไปซะ!”จ้าวจิงจิงไม่ได้มาหาเขาเพื่อที่จะถามสารทุกข์สุกดิบ ศิษย์พี่ของฉินเฉาเตะหลี่ปัวออกไปจากสนาม“กระบี่มังกรฟินิกซ์สีม่วง! ฆ่ามัน!”แต่ในระหว่างที่จ้าวจิงจิงเตะศิษย์น้องของเหยียนจื่อหยู เขาก็คว้ากระบี่ และส่งกระบี่สีม่วงให้พุ่งตรงไปหาจ้าวจิงจิง“ราชันย์มังกรคายมุก!”จ้าวจิงจิงโบกมือ ก่อนที่ฝ่ามือทั้งสองข้างจะระเบิดพลังอันรุนแรงออกไป ทำให้กระบี่หักทันที พร้อมกันนั้นคลื่นกระแทกยังส่งให้เหยียนจื่อหยูกระเด็นออกไปไกลจากสนามประลองความห่างชั้นกันระหว่างขั้นกายทองคำชั้นที่หนึ่งและชั้นที่เจ็ดมีมากเกินไป จ้าวจิงจิงจำเป็นจะต้องหยุดมือ ไม่อย่างนั้นเหยียนจื่อหยูผู้นี้จะต้องตายเป็นแน่“ยังเหลืออีกหนึ่งคน”จ้าวจิงจิงหันไปทางด้านข้าง มองซุนหลานซินที่ยืนถือผ้าแพรสวรรค์ทั้งสองส่วนเอาไว้อย่างโง่งม
