งมือลงบนไหล่ของหลิวจางเบา ๆ “หลิวจาง เธอบอกมาหน่อยว่าพวกเรารู้จักกันมานานแค่ไหนแล้ว?”“มากกว่าหนึ่งปี…”ถึงแม้ว่าจู่ ๆ ฉินเฉาจะเปลี่ยนเรื่องไปจนหลิวจางรู้สึกแปลกใจ แต่เธอก็ยังจดจำได้และพูดออกมา“ใช่ มากกว่าหนึ่งปี ทีนี้เธอบอกหน่อย ว่าในเวลามากกว่าหนึ่งปีที่พวกเรารู้จักกัน เธอประทับใจฉันยังไงบ้าง?”“ไม่น่าเชื่อถือ ไม่จริงจัง ไม่ดี!”คำพูดสามคำของหลิวจาง เหมือนกับลูกศรสามดอกที่แทงเข้าไปในจิตใจของฉินเฉา“ฉัน ฉันมันแย่มากเลยนี่…”“ยืนยันเลยว่าใช่ ต้องใช่ และใช่อย่างแน่นอน!”“หลิวจาง พูดออกมาอย่างไม่มีความรู้สึกผิดชอบสิ! เธอลองบอกมาสิ ว่าตอนที่พวกเราทำงานด้วยกันในหลาย ๆ งาน ฉันทำให้เธอผิดหวังตอนไหนบ้าง!”ฉินเฉาพูดออกมาอย่างไม่เต็มใจ“อืม… ไม่มี” ในที่สุดหลิวจางก็เข้ามาอยู่ในประเด็นของฉินเฉาแล้ว“ถูกต้องแล้ว!”ฉินเฉาโล่งอก จากนั้นเขาก็ตบหน้าอกของตัวเอง “มีฉินเฉาคอยจัดการซะอย่าง เธอยังไม่รู้สึกวางใจอีกเหรอ?”“ที่นายพูดอ้อมไปอ้อมมา ก็เพื่อที่จะบอกให้ฉันวางใจยกหลิวอิงให้นายอย่างนั้นเหรอ?”หลิวจางไม่ใช่คนโง่ เธอมองทะลุเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ ของฉินเฉาได้ด้วยตาเพียงข้างเดียว“เอ่อ… ฉันหมายความว่าแบบนั้นจริง ๆ …..”ฉินเฉายิ้มแห้ง ๆ“ฉินเฉา นายก็รู้ว่าหลิวอิงคือน้องสาวที่สวรรค์ประทานมาให้ฉัน”หลิวจางถอนหายใจออกมาทันที เธอกล่าวว่า “ฉันไม่อยากเห็นมันอีกแล้ว ว่าครอบครัวของฉัน ครอบครัวคนสุดท้ายของฉันต้องจากฉันไปฉินเฉา นา
