เข้าไปหาอ้ายเสี่ยวเสวี่ยทันที“อย่าเข้ามายุ่งล่ะ!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดกับฉินเฉา เธอเก็บปืนของเธอออกไป และเตรียมพร้อมต้อนรับชายสวมแว่นที่กำลังพุ่งเข้ามา“คนที่ทำตามความต้องการของตัวเองจนทำร้ายคนบริสุทธิ์ มันต้องตาย!”ชายสวมแว่นวิ่งเข้าไป แต่ก็ถูกทุ่มข้ามไหล่ของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยจนลอยออกไปกระแทกกับกำแพงฝั่งตรงข้ามเศษหินกระเด็นออกมา ฉินเฉาจึงปกป้องเด็กนักเรียนทั้งสองคนเพื่อไม่ให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บจากหินเหล่านี้“มีแค่นายคนเดียวที่มีลูกสาวหรือไง?”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพุ่งเข้าไปหาชายสวมแว่นตาที่ร่วงลงไปตรงผนัง เธอกระแทกกำปั้นใส่เขาและตะโกนออกมา “คนอื่นเขาไม่มีลูกสาวเหรอ?นายฆ่าลูกสาวของคนอื่น แล้วนายเคยคิดถึงความรู้สึกถึงคนอื่นบ้างมั้ย!มีแค่นายที่เจ็บปวดอยู่หรือไง! ฉันจะทำให้นายได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่มากกว่านี้ให้เอง!”ในชั่วพริบตานั้น ไม่รู้ว่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ยต่อยเขาไปแล้วทั้งหมดกี่ครั้งพื้นโลกสั่นสะเทือนไปครั้งแล้วครั้งเล่าชายสวมแว่นตาถูกอัดจนลอยออกไป ใบหน้าของเขาถูกต่อยจนกับเหมือนหมูเขานอนลงกับพื้นพร้อมเลือดที่ไหลกบปาก น˺าตาของเขาหลั่งรินอย่างที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดที่ร่างกายหรือที่จิตใจ“เธอตีฉัน ฆ่าฉันเถอะ”เขาพึมพำออกมา “ชีวิตของคนเรามันช่างเปราะบาง… ฉันเป็นเช่นนั้น ลูกสาวของฉันก็เหมือนกัน เพียงเพราะความคิดที่จะสละชีวิตที่ยังเยาว์วัยของเธอ….. เธอมีอายุแค่ 16 ปี…เธอคือสมบัติของชีวิตฉัน….
