“ทำไมถึงเป็นนายล่ะ!”“ฉิน ฉินเฉา!”ทั้งสองคนตกใจมากไม่ใช่ฆาตกรโรคจิต แต่เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษจากหน่วยที่เจ็ด ฉินเฉาได้ยังไง!“นาย นายคือฆาตกรโรคจิตเหรอ?”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยปิดปากด้วยความประหลาดใจ“โรคจิตกับน้องสาวเธอสิ!”ฉินเฉารู้สึกช่วยไม่ได้ขึ้นมา เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็ทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยและจางจุนหันมามองหน้ากันด้วยความว่างเปล่า“คิดว่าวันนี้จะได้เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่แล้วแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมาเสียเที่ยว”จางจุนถอนหายใจออกมา“นายไม่มีกำแพงที่ไหนให้กระโดดแล้วเหรอ!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยคว้าคอเสื้อของฉินเฉา และจ้องมองเขาด้วยความโกรธเคือง“ฉันมาหาหลิวอิง มันไม่มีทางอื่นแล้ว ใครใช้ให้มีเคอร์ฟิวตอนนี้ล่ะ”“ฉันไม่สน! นายจะโยนให้พวกเราไม่ได้! เจ้าหน้าที่ตำรวจในเมืองซู่หนานจะไม่ยอมให้นายมาล้อเล่นฟรี ๆ หรอก”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่ให้อภัย“โอเค ๆ เธอจะพูดอะไรก็ว่ามา”ฉินเฉาค่อนข้างหมดหนทาง“นายจะต้องรับผิดชอบโดยการร่วมมือกับผู้หญิงคนนี้จับกุมเจ้าฆาตกรโรคจิตที่น่าตายนั่น!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกลอกตา และพูดออกมา“หา!”จางจุนก็ปรบมือไปด้วย “มีเจ้าหน้าที่พิเศษจากหน่วยที่เจ็ดมาช่วยการจับกุมฆาตกรโรคจิตก็คงจะง่ายขึ้นมา ฉินเฉาคราวนี้นายคงจะต้องช่วยพวกเราแล้ว ฆาตกรโรคจิตคนนี้นับว่าเป็นอาชญากรที่มีโทษมหันต์และก่อให้เกิดภัยคุกคามต่อความปลอดภัยของเมืองซู่หนาน ฉันหวังว่านายจะสามารถช่วยเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างพวกเรา”“จะช่วยหรือเปล่า?”ต้นขาข
