องอ้ายเสี่ยวเสวี่ยกดเข้าไปที่หว่างขาของฉินเฉาความรู้สึกที่มีสถานการณ์นี้อยู่กึ่งกลางระหว่างความรู้สึกดีและไม่ดีตอนนี้ยังนับว่าดี แต่ถ้าหากอ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่พอใจขึ้นมา ฉินเฉาจะต้องรู้สึกไม่ดีเป็นแน่“ช่วย ช่วยแล้ว…..”ในเรื่องนี้ฉินเฉาเองก็มีไม่มีหนทางใครใช้ให้หนีตำรวจในเมืองซู่หนานล่ะ เรื่องนี้จึงนับว่าเป็นการชดเชย“แล้วไป!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ไม่เสียแรงที่ชอบนาย”“หา?” ฉินเฉากะพริบตาปริบ ๆ“ฉะ ฉันหมายถึงไม่เสียแรงที่พวกเราโดนนายล้อเล่น!”ใบหน้าของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยกลายเป็นสีแดงก˹าในทันที เธอรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว“นี่….”ฉินเฉารู้ว่ายังไงวันนี้เขาก็ต้องช่วย แต่เขาไม่รู้ว่าจะต้องช่วยยังไง“เธอจะให้ฉันช่วยยังไงล่ะ? รีบพูดมาเถอะ เพราะฉันเองก็มีเรื่องอื่นจะที่ต้องพูดเหมือนกัน”“เรื่องอื่นช่างมันก่อน เดี๋ยวนายกลับมาหาฉันอีกทีในตอนบ่ายก็แล้วกัน”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกล่าว ก่อนที่เธอจะกวักมือเรียกนายตำรวจที่อยู่ใกล้ๆ“ต้ากั๋ว ส่งชุดนักเรียนมาให้ฉันหน่อย”นายตำรวจคนนั้นรีบวิ่งออกไป ก่อนที่จะยื่นชุดนักเรียนมาให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยอ้ายเสี่ยวเสวี่ยรับมา และทำท่าทำทางต่อหน้าฉินเฉา “ไม่เห็นหรือไง พวกเราจะต้องล่องูออกจากถ˺า”“เธอจะเป็นคนลงมือด้วยตัวเอง? และล่อผู้ต้องสงสัยออกมางั้นเหรอ?”ฉินเฉาเข้าใจความคิดของเธอได้ในทันที“ใช่ ตามคำที่กล่าวเอาไว้ว่า ไม่เข้าถ˺าเสือ ไฉนจะได้ลูกเสือ!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ย
