“ข้าไม่คิดเลยว่าโม่เฟยเยียนจะมา”ในขณะนั้นเองหลัวเต๋อก็ถอนหายใจอยู่ในร่างของฉินเฉา “ในอดีตข้ามีหุ่นเชิดปีศาจอยู่หลายคน นับว่าเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของข้าจริง ๆ นอกจากหู่อวี่เหอแล้วจะมีใครที่ดีกับข้าอย่างแท้จริงบ้าง แต่ก็มีเพียงหู่อวี่เหอที่ทรยศข้าเป็นคนแรก โดยการไปตกหลุมรักมนุษย์”หลัวเต๋ออดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวในอดีต จิ้งจอกน้อยที่บูชาเขาและมักจะตามเขาอยู่เสมอในตอนนั้นหู่อวี่เหออยู่มาจนถึงช่วงผลัดเปลี่ยนยุคของมนุษย์ แต่เธอก็ยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เริ่มสนใจเพศตรงข้ามเท่านั้นบางทีการที่เขาทำให้เธอกลายเป็นหุ่นเชิดปีศาจ จะเป็นเรื่องที่ผิดพลาดจริง ๆ“โม่เฟยเยียน เจ้าคิดว่ามีความเป็นไปได้มากเท่าไหร่ ที่จะสามารถฆ่าพวกเขาได้?”ชวนจิ่วเหนียงเอ่ยถามโม่เฟยเยียนยื่นนิ้วชี้และนิ้วโป้งออกมา ก่อนที่จะเขย่า“ความหวังที่จะฆ่าพวกเขาได้มีถึง 80% เลยงั้นเหรอ?”ดวงตาของชวนจิ่วเหนียงเปล่งประกายออกมา“เปล่า โดนฆ่า”คำตอบที่แสนรวบรัดของโม่เฟยเยียนทำให้คนฟังรู้สึกหดหู่“ทำไมเจ้าไม่บอกว่า 20% ตรง ๆ เลยล่ะ!”ชวนจิ่วเหนียงระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความโกรธ“พูดตรงเกินไปมันอัปยศ”โม่เฟยเยียนกล่าวออกมาอีกคำชวนจิ่วเหนียงไม่มีทางเลือกกับหุ่นเชิดปีศาจราชันย์ภูตเก้าเร้นลับคนนี้ เธอกลอกดวงตาไปมา และกล่าวว่า“ลืมมันไปซะ วันนี้พวกเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ แต่อย่าได้ลืมล่ะ ฉินเฉาหลัวเต๋อ ชีวิตของพวกเจ้าเป็นของ
