ึงอารมณ์ของเพลงได้อย่างสมบูรณ์เขาหวังว่านักร้องคนนี้จะสามารถร้องมันออกมาได้ดี“ดี มาลองอัดเสียงกันดูก่อน!”คนในห้องสตูดิโอส่งสัญญาณมือมาให้แอนนี่จับตาดูพลางวิจารณ์อยู่ข้าง ๆ ราวกับเธอกำลังรอดูฉินเฉาทำเรื่องตลกแต่ฉินเฉาสวมหูฟังพลางกวาดตามองไปมา เมื่อเขาจำเนื้อเพลงได้อย่างสมบูรณ์ก็หลับตาลง และเริ่มฟังจังหวะของเพลง“ให้บทเพลงที่ไพเราะที่สุดกับฉัน ให้ฉันร้องให้เธอฟังสักครั้งให้บทกวีที่โรแมนติกที่สุดกับฉัน ที่เขียนถึงเรื่องราวความรักระหว่างเราสองคนในที่สุดอดีตก็คืออดีต มันไม่เคยบอกฉันถึงเรื่องราวในอนาคตยังคิดถึงช่วงเวลาที่ไม่มีวันย้อนกลับมา ในขณะที่นั่งรถประจำทางไปยังป้ายถัดไปบนรถช่างเงียบสงัดวิวนอกหน้าต่างก็คาดเดาไม่ได้ยังคงฟังเพลงเก่า ๆ อยู่ในหูท้ายที่สุดฉันก็เป็นเพียงผู้โดยสารเท่านั้น….”ถึงแม้ว่าเนื้อเพลงจะถูกเขียนขึ้นมาอย่างเรียบง่ายและไม่ได้มีทำนองที่ซับซ้อน แต่เมื่อฉินเฉานำเพลงนี้มาร้อง กลับทำให้ทุกคนเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์ วิญญาณกลับสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ราวกับว่าพวกเขาได้ย้อนกลับไปในอดีตตอนที่มีความรักครั้งแรกและกลับไปในช่วงเวลาที่ไม่สามารถย้อนกลับมาได้อีกแล้วน˺าใส ๆ ไหลออกมาจากหางตาของทุกคน“มัน มันให้ความรู้สึกมากเกินไป….”เสี่ยวหวางร้องไห้ออกมา ฉินเฉาตีความเพลงของเขาได้อย่างตรงจุดเกินไป มันคือความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกในใจของเขาแอนนี่ก็เช็ดน˺าตาเช่นเดียวกัน หลังจากที่เธ
