ว เขาเพียงมองคนตรงหน้าและหัวเราะเยาะเท่านั้น“แกทำได้ยังไง!”เมื่อเห็นว่าฉินเฉาไม่ถอยหลังไปเลยสักก้าวเดียว เซียวเฟิ่งอู๋ก็ตกใจมาก“มดปลวกตัวเล็ก ๆ กลับกล้าเรียกตัวเองว่าพระเจ้า!”ฉินเฉาเหยียดนิ้วดีดหน้าผากของเซียวเฟิ่งอู๋ตูม!ร่างกายของเซียวเฟิ่งอู๋ลอยออกไปทันที ก่อนที่จะทะลุผ่านป่ากลายเป็นเปลือกหอยพุ่งเข้าไปปะทะกับหอพักด้านหลังจนกำแพงของหอพักถูกทำลายและกลายเป็นหลุมทันทีเสียงที่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากผู้คนจำนวนมาก“เฮ้? ทางนั้นมีอะไรน่ะ?”“เสียงดังมากเลย มีดอกไม้ไฟหรือไง?”“จุดดอกไม้ไฟตอนกลางวันแสก ๆ เนี่ยนะ?”นักเรียนกลุ่มหนึ่งมองไปยังอาคารที่คลุ้งไปด้วยฝุ่นและควันโขมงฉินเฉาปรากฏตัวต่อหน้าเซียวเฟิ่งอู๋ทันที ก่อนที่จะคว้าคอเสื้อของเขาให้เข้าไปในห้วงอวกาศเคลื่อนย้ายเพื่อกลับไปยังป่าเสียงเอะอะโวยวายที่ดังขึ้นทำให้ฉินเฉาต้องรีบจัดการกับชายคนนี้ให้เร็วขึ้นไปอีก“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้…”เซียวเฟิ่งอู๋เลือดกบปาก เขาไอออกมาสองครั้ง และมองฉินเฉาที่กำลังคว้าเขาอยู่ด้วยสายตาที่ไม่ยินยอม “คุณลุงผู้นี้เป็นพระเจ้า! เป็นพระเจ้าสูงสุด!”“พระเจ้ากับน้องสาวแกสิ!”ฉินเฉาใช้มือกดหน้าผากของเซียวเฟิ่งอู๋ แก่นปีศาจในร่างกายก็เริ่มทำงานเขาต้องการที่จะกวาดล้างพลังเทวทูตของชายคนนี้ออกไปหลังจากที่เข้าสู่ขั้นประกายแสง ฉินเฉาก็สามารถควบคุมแก่นปีศาจได้เป็นอย่างดีเขาใช้ฝ่ามือกดลงไปบนหน้าผากของอีกฝ่าย เขาสามารถแยกระหว่างว
