ง ๆ ตัวเขาหักโค่นลงที่กลางลำต้นทันทีเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถทำลายคลื่นกระแทกของตัวเองได้ เซียวเฟิ่งอู๋ก็เบิกตากว้าง“แกทำได้ยังไง แกสามารถต่อต้านพลังของพระเจ้าได้ยังไง!”“พลังของพระเจ้าอะไร!”ฉินเฉากระโดดลงมาจากต้นไม้และข้ามระยะทางประมาณสิบเมตร ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปอยู่ตรงหน้าของเซียวเฟิ่งอู๋และหัวเราะเยาะออกมา “ฉันบอกแกแล้วไง ว่าแกเป็นได้แค่คนน่าสมเพชเท่านั้น!”“แกดูถูกฉัน แกตาย!”เซียวเฟิ่งอู๋ชี้นิ้วไปที่ฉินเฉา ทันใดนั้นไม้กางเขนบนท้องฟ้าก็ตกลงมาทับเขาทันทีดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะมีวิชาของเทวทูตแต่ก็ยังอ่อนแอเกินไปฉินเฉายกมือข้างหนึ่งไปยังไม้กางเขนยักษ์ที่กำลังจะตกลงมาทันใดนั้นมันกลับหยุดอยู่กลางอากาศ ราวกับว่ามีสิ่งที่มองไม่เห็นมาหยุดมันไว้“แก แกเป็นใคร?”เมื่อเซียวเฟิ่งอู๋เห็นฉินเฉามีพลังเช่นนั้นก็ตะลึงงันไป“ฉันเป็นแค่คนที่ไม่สำคัญเท่านั้น”ฉินเฉากำมือ จากนั้นไม้กางเขนก็พลันระเบิดออก เกิดเป็นสายลมรุนแรงที่เริ่มพัดกระหน˹าใส่ร่างกายของเซียวเฟิ่งอู๋และหลินหยู่ซือ เส้นผมที่ยาวสลวยของเธอถูกพัดให้ปลิวไสวไปตามแรงลม “ฉันจะทำลายแกที่ยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นพระเจ้าปลอม ๆ!”“สมควรตาย!”เซียวเฟิ่งอู๋ไม่เชื่อคำพูดของฉินเฉา เขาโยนหลินหยู่ซือไปด้านข้างจากนั้นร่างกายของเขาก็กลายเป็นแสงกะพริบและพุ่งเข้าไปโจมตีเข้าที่หน้าอกของฉินเฉาทันที เขาหวังจะโจมตีให้ชายคนนี้ลอยออกไปแต่ฉินเฉาไม่ก้าวถอยหลังแม้เพียงสักก้า
