เอาไว้ และจูบเข้าที่ลำคอของเธอ“ปล่อยฉันนะ!”หลินหยู่ซือรู้สึกรังเกียจมาก เธอพยายามที่จะผลักเซียวเฟิ่งอู๋ออกไป“ผู้หญิงสารเลว!”เซียวเฟิ่งอู๋ยื่นมือไปฉีกเสื้อโค้ตของหลินหยู่ซือ จนเผยให้เห็นเสื้อตัวในบาง ๆ ที่สามารถมองทะลุเข้าไปถึงผิวสีชมพูด้านในเมื่อเห็นแบบนี้เซียวเฟิ่งอู๋ก็ยิ่งตื่นเต้น เขาอดใจไม่ได้ อยากจะฉีกเสื้อตัวในของเธอไปด้วย ตอนนี้ฝ่ามือของเขาอยู่ที่ชายเสื้อแล้ว“เฮ้ ๆ สหายคนนี้ ถึงจะหิวแค่ไหนก็ต้องกลับไปทำที่บ้านสิ มาทำนอกสถานที่แบบนี้มันไม่ผิดศีลธรรมอันดีงามหรือไง?”ในขณะนั้นเอง น˺าเสียงเกียจคร้านก็ดังขึ้นมาจากบนต้นไม้เซียวเฟิ่งอู๋เงยหน้ามองทันที เขาเห็นเพียงชายที่ใส่เสื้อโค้ตกันลมสีดำกำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ และจ้องมองพวกเขาอยู่เป็นเขา!เมื่อหลินหยู่ซือเห็นเขา ความหวังก็ถูกจุดประกายขึ้นมาในแววตาดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะมีความสามารถในการต่อสู้แต่ในไม่ช้าความหวังของเธอก็สลายไป จะสู้ได้ยังไงในเมื่อเซียวเฟิ่งอู๋ไม่ใช่มนุษย์….“มีคนจะมาทำลายเรื่องดี ๆ ของฉันหรือไง? ฉันจะส่งแกไปลงนรกเอง”เซียวเฟิ่งอู๋ยื่นมือขวาไปทางฉินเฉาฉินเฉาเบ้ปากและกล่าวว่า “เอาแต่โม้ว่าตัวเองเป็นพระเจ้า น่าเสียดายที่แกมันเป็นได้แค่คนน่าสมเพชของพระเจ้าเท่านั้น”“หาที่ตาย!”ลำแสงสีขาวถูกปลดปล่อยออกมาจากฝ่ามือของเซียวเฟิ่งอู๋ทันทีแต่ฉินเฉาเหวี่ยงฝ่ามือข้างขวาราวกับกำลังตบแมลงวัน ซัดคลื่นกระแทกที่มองไม่เห็นออกไปต้นไม้ใหญ่ข้า
