แขนของฉินเฉาเข้ามาแนบหน้าอกของเธอทันที “แบบนี้ฉันก็จะได้เจอพี่ฉินเฉาทุกวัน”“ฝันไปเถอะ”ฉินเฉาเป่าจมูกเล็ก ๆ ของเธอ“เกลียดจริง ๆ ฉันก็แค่คิดเท่านั้น”หลี่นาพูดราวกับเป็นเด็กเอาแต่ใจ“โอเค ฉันกลัวแล้ว แค่คิดก็แค่คิด”“และยังทำได้แค่คิดเท่านั้นด้วย”ฉินเฉานั่งบนลงบนโต๊ะของหลี่นา เขาสวมกอดเธอเอาไว้และพูดว่า“นานาน้อย ต่อไปนี้เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าทำให้ฉันเป็นห่วงล่ะ”“อืม…”ราวกับหลี่นายังไม่อยากยอมแพ้ฉินเฉา เธอพิงอกของฉินเฉาราวกับลูกแมว“พี่ฉินเฉา…”“ทำไมเหรอ….”“จะ จูบฉันหน่อย….”หลี่นามองชางลั่วและพบว่าเธอกำลังหลับสนิท เธอจึงรวบรวมความกล้าหาญแล้วพูดออกมาอย่างเขินอาย“นี่เป็นของขวัญเล็ก ๆ ที่ทำให้เธอพอใจ”ฉินเฉายิ้มออกมา และจูบลงบนริมฝีปากสีแดงของหลี่นาริมฝีปากและลิ้นของทั้งคู่ประกบเข้าหากัน ก่อนที่จะปลุกเร้ากันและกันอย่างน่าสนใจหลี่นารู้สึกว่าร่างกายของเธอกำลังอ่อนแรงจนแทบจะละลายอยู่ในอ้อมกอดของฉินเฉาแต่ฉินเฉาเองก็ปรารถนาที่จะอยู่ที่นี่กับหลี่นาและมีอารมณ์ที่เร่าร้อนต่อกันเป็นครั้งสุดท้ายและเมื่อทั้งคู่ต่างไม่อยากที่จะแยกจากกัน ประตูหอพักก็ถูกเปิดออกมาในทันทีเด็กสาวทั้งสองคนรู้สึกอึดอัดใจมาก เมื่อได้เห็นชายหญิงกำลังจูบกันอย่างเร่าร้อนภายในห้อง“ระ รบกวนแล้ว พวกเธอทำกันต่อเถอะ”เด็กสาวผู้ไว้ผมยาวมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอรีบดึงเด็กสาวผมสั้นอีกคนออกมา และปิดประตูทันที“อ๊า!”หลี่นาอับอายมา
