กที่เขาได้มาเหยียบอยู่ในสถานีแห่งนี้ ที่นี่สะอาดสะอ้านกว่าสถานีในเมืองซู่หนาน ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขาอยู่มาก“เมืองจิงโตว ฉันมาแล้ว!”เมื่อหลี่นาออกมาด้านนอก เธอก็อดไม่ได้ที่จะยืดตัวและสูดอากาศของเมืองจิงโตวเข้าไปลึก ๆ ก่อนที่จะพูดออกมา“แค่ก ๆ …”อย่างไรก็ตาม เธอกลับไอออกมาอย่างรวดเร็ว “อากาศที่นี่แย่มากเลย…..”“อืม…”ฉินเฉาพยักหน้า “มันยังดีกว่าเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นแย่กว่านี้ซะอีก”“ดังนั้นฉันก็เลยชอบเมืองเล็ก ๆ อย่างเมืองเจียงหนานมากกว่า”ชางลั่วกล่าวว่า “เมื่อเรียนจบ ฉันจะไปเมืองทางตอนใต้ของแม่น˺าแยงซี และจะไปวาดรูปให้ทั่วทุกหนทุกแห่ง”“ทำไมล่ะ เธอจะขายภาพวาดเพื่อเลี้ยงชีพไปทั่วทุกที่เลยเหรอ?”ฉินเฉาอดถามออกมาไม่ได้“ขายภาพวาดอะไรกัน มันเรียกว่าศิลปะ!”ชางลั่วกล่าวแก้ไขความคิดของฉินเฉาใหม่ “ศิลปะคือสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้!”“ใช่ ๆ ประเมินค่าไม่ได้”ฉินเฉายักไหล่ “ถ้างั้นเธอก็วาดรูปให้ฉันฟรี ๆ สิ ฉันจะเอาไปติดไว้บนหัวเตียง”“ไปให้พ้นเลย!”ชางลั่วกลอกตาใส่ฉินเฉา ก่อนจะหันไปหาหลี่นาและพูดว่า “นานาน้อย เธอดูสิ พี่ฉินเฉาของเธอรังแกคนอื่น!”“ไม่ใช่สักหน่อย”หลี่นากล่าว “พี่ฉินเฉาของฉันเป็นคนอ่อนโยน เขาไม่รังแกใครหรอก”“เชี่ย พวกเธอสองคนร่วมมือกันทำเรื่องชั่ว ๆ นี่นา ฉันตาบอดเองฉันรู้แล้วว่าเธอมองแต่แฟนแล้วลืมความถูกต้องของเพื่อนสนิท”“เธอสิที่มองแต่แฟนแล้วลืมความถูกต้อง!”หลี่นาหน้าแดงแปร๊ดอีกครั้งเด็กผู
