สถานีรถไฟมักจะคับคั่งไปด้วยผู้คนมากมายที่สัญจรไปมาทั่วทุกที่อยู่เสมอและช่วงเปิดเทอมก็คือช่วงเวลาที่กระทรวงการรถไฟจะได้รับรายได้ไปเป็นกอบเป็นกำ“เสี่ยวฉิน ต้องลำบากเธอแล้ว”ซูเหม่ยมองฉินเฉาที่ช่วยถือกระเป๋าให้หลี่นา เธออดพูดออกมาไม่ได้ว่า “เธอเองก็ไม่ว่างอยู่แท้ ๆ แต่ยังต้องมาส่งหลี่นาอีก ฉันต้องขอโทษเธอจริง ๆ”“ไม่เป็นไรหรอกครับ ในช่วงสองวันนี้ผมก็ไม่มีอะไรที่ต้องทำอยู่แล้ว”ฉินเฉารีบกล่าวว่า “การเข้ามหาวิทยาลัยของหลี่นาถือเป็นเรื่องสำคัญด้วย ผมเป็นพี่ชายก็ควรที่จะต้องไปส่งเธอ”“แต่ แต่เธอเป็นถึงเจ้านายใหญ่ จะให้ไปตั๋วยืนได้ยังไง…..”ซูเหม่ยเช็ดเหงื่อของเธอ“นานาน้อย หรือว่าลูกจะให้พี่ฉินเฉานั่ง แล้วลูกไปยืนแทนดีล่ะ”“แม่คะ… 16 ชั่วโมงเชียวนะ แม่จะทำให้ลูกสาวของแม่หมดแรงจนตายเลยเหรอ หนูสลับกันนั่งกับพี่ฉินเฉาดีกว่า”หลี่นากล่าวอย่างไม่พอใจ“ใช่แล้ว สลับกันนั่ง ลูกดูหัวของแม่สิ”ซูเหม่ยรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว“พี่สาวซูไม่ต้องไปส่งหรอกครับ มีผมอยู่ด้วยแล้ว ที่นี่มีคนเยอะมากเกินไป จะไม่สะดวกในการเข้าแถวซื้อตั๋ว”ฉินเฉาแนะนำ“ลำบากเสี่ยวฉินแล้ว”“อย่าสุภาพนักเลยครับ พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกันมานาน”คำพูดของฉินเฉาทำให้หลี่นาแอบมองค้อนใส่หลี่นาโอบกอดแม่ของเธอที่ห้องโถงของสถานี ซูเหม่ยมาส่งลูกสาวที่กำลังจะออกเดินทางไกล เธออาศัยอยู่กับลูกสาวมานานหลายปี ย่อมต้องเกิดความผูกพันระหว่างกัน พอถึงเวลาที่จะต้องแยกจา
