ล้วใบหน้าของเขาแดงก˹าไปหมด เขาตะโกนออกมา และยกกระเป๋าขึ้นไปวางบนชั้นวางกระเป๋าด้านบน“ชางลั่ว กระเป๋าของเธอไม่ใช่เล็ก ๆ เลยนี่”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะกล่าวหยอกล้อ “ถ้าหากมันตกลงมาคงจะได้ทำคนตายสักคน”“มันคือเครื่องมือหาเลี้ยงชีพของฉันในอนาคตเลยนะ”ชางลั่วยักไหล่“เฮ้ ทุกคนนี่ฉันเอง”เด็กผู้ชายคนนั้นยักไหล่ แล้วกล่าวว่า “มันหนักมากเลย เธอคงจะยกมันไม่ขึ้นแน่ ๆ คนสวย ฉันชื่อเหวยเสี่ยวหลง เป็นนักศึกษาน้องใหม่จากมหาวิทยาลัยจิงโตว ภาควิชาพลศึกษา คนสวยอยู่มหาวิทยาลัยไหนเหรอ?”“ฮิ ๆ พอดีเลย ฉันก็อยู่มหาวิทยาลัยจิงโตวเหมือนกัน”ชางลั่วตอบกลับไปเสียงเบา“โอ้ ที่แท้ก็อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันนี่เอง บังเอิญจริง ๆ ต่อไปนี้พวกเราก็จะดูแลกันและกัน คนสวยชื่ออะไรล่ะ”“ชางลั่ว”ชางลั่วไม่สนใจในท่าทีกระตือรือร้นของอีกฝ่าย เธอหันไปหาฉินเฉา “พี่ฉินเฉาสุดหล่อ พี่ซื้อตั๋วแบบไหนมา? ตั๋วยืนเหรอ?”“อืม ตั๋วยืน”ฉินเฉาพยักหน้า“โอ้ ยอมแพ้เลยจริง ๆ …”ชางลั่วผลักหลี่นา “เธอทำให้พี่ฉินเฉาของเธอต้องยืนอยู่กับเธอ 16ชั่วโมง”“ฉันบอกไปแล้วว่าไม่ต้อง แต่พี่ฉินเฉาก็ยังยืนยันว่าจะมาด้วย”หลี่นาเขยิบเข้าไปด้านใน “หรือว่าพี่ฉินเฉาจะมานั่งสักพักก่อน ติงติงยังไม่ขึ้นรถไฟมาเลย”“ไม่ต้องหรอก ติงติงไม่มาแล้ว”ชางลั่วส่งตั๋วให้ฉินเฉา “เธอนั่งเครื่องบินไปแล้ว สงสัยว่าการขึ้นรถไฟจะสกปรกและเหนื่อยเกินไป”“อะแฮ่ม นี่ไม่ถูกต้อง”เหวยเสี่ยวหลงที่ถูกชางลั่ว
