บทที่ 88 อยากมีชีวิตอยู่ไหม? ฉันจะช่วยเธอ
เฝ่ยไป๋ลู่ถาม “ใครให้ของสิ่งนี้กับเธอ?”
ปากของเหม่ยลี่น้อยขยับต้องการจะพูด แต่กลับกระอักเลือดไม่หยุด
เมื่อเห็นการหายใจของเธอรวยรินลงเรื่อย ๆ ซูหวนก็คุกเข่าลงตรงหน้าเฝ่ยไป๋ลู่ดัง ‘ตุ้บ’ พร้อมกับร้องไห้โฮ “ขอร้องละค่ะ! ช่วยชีวิตลูกสาวฉันด้วย!”
เจ้าหน้าที่โจวเห็นแล้ว ก็รีบให้คนจับตัวหานจิ่งไปสอบสวนทันที
ภาพที่อยู่ตรงหน้าเห็นได้ชัดว่าเกินความสามารถที่พวกตนจะจัดการได้
มอบให้เฝ่ยไป๋ลู่จัดการเรื่องนี้แล้วกัน
เจ้าหน้าที่โจวรู้ว่าเฝ่ยไป๋ลู่คือคนที่มีความสามารถพิเศษเฉพาะตัว ก่อนที่เขาจะจากไป ก็ดึงนักข่าวหลินที่สติสัมปชัญญะยังไม่คืนมาออกไปด้วย
นักข่าวหลินเหลือบมองในห้องผู้ป่วยหลายหน “คุณตำรวจ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
เขาควักบัตรผู้สื่อข่าวออกมา หวังว่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์
“คุณสามารถรอประกาศอย่างเป็นทางการสำหรับประเด็นเฉพาะได้” เจ้าหน้าที่โจวเผยรอยยิ้มออกมาหนึ่งวินาที และวินาทีถัดมาก็ขอให้เขาปิดการถ่ายทอดสดอย่างเลือดเย็น
นักข่าวหลินยิ้มอย่างเก้อเขิน แสร้งทำเป็นว่าเชื่อฟังก่อนจะจากไป แล้วอีกสักพักเขาก็ฉวยโอกาสแอบกลับมาถ่ายรูปด้านในผ่านทางหน้าต่าง
มันช่างพิลึกพิลั่นที่ทวารทั้งเจ็ดของเหม่ยลี่น้อยมีเลือดออก
แม่เด็กก็ยังคงคุกเข่าขอร้องให้เฝ่ยไป๋ลู่ช่วยชีวิต เมื่อคิดถึงความนิยมของเฝ่ยไป๋ลู่ในเรื่องลี้ลับ…
ผีหลอกจริง ๆ เหรอ?
นักข่าวตื่นเต้นจนขนล