ุกซู่
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็งงเช่นกัน พวกเขามองเห็นมุมเดียว และภาพที่เห็นก็จำกัด มองไม่เห็นใบหน้าที่เขียวคล้ำ เลือดออกทั้งเจ็ดทวารอย่างน่าสยดสยอง เห็นเพียงซูหวนคุกเข่าอ้อนวอนเฝ่ยไป๋ลู่
ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
นักข่าวหลินอดทนต่อความหวาดหวั่นพรั่นพรึง แล้วพูดรายงานสถานที่ให้กับผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด “สถานการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเป็นแบบนี้ครับ หานจิ่งที่พกมีดติดตัวต้องการใช้มันทำร้ายคน ภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉินไป๋ลู่ได้ระงับเหตุเอาไว้ได้ ตอนนี้เด็กหญิงตัวน้อยดูเหมือนว่า…”
ตอนที่เขากำลังจะพูดการคาดเดาของตัวเองออกมา หน้าจอก็ดับลง
โทรศัพท์ปิดเครื่องอัตโนมัติ
นักข่าวหลินกดโทรศัพท์อย่างบ้าคลั่ง ทว่าไม่มีการตอบสนอง เขาตกใจจนหลุดคำด่าประจำชาติออกมา “เช็ดเข้! มีผีจริง ๆ ด้วย!” โทรศัพท์ใช้งานได้ดี ทำไมตอนที่พูดถึงข้อมูลของประเด็นสำคัญที่สุดถึงได้ดับไปโดยไม่มีสาเหตุล่ะ?
ทันใดนั้นเอง ก็มีมือข้างหนึ่งเอื้อมมาจับไหล่ของเขาไว้
“อ๊าก! ช่วยด้วย!” นักข่าวตกใจจนใบหน้าขาวซีด
เจ้าหน้าที่โจวมองเขาอย่างไร้อารมณ์ “เป็นบ้าอะไร โทรศัพท์ของคุณแบตหมด จะไปสถานีตำรวจกับผมเพื่อชาร์จแบตไหมล่ะ?”
เขาพูดว่าไม่ไปได้เหรอ? นักข่าวหลินเดินตามเจ้าหน้าที่โจวออกไปด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย
ภายในห้องผู้ป่วย เหม่ยลี่น้อยที่พลังปราณร่อยหรอจนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ใบหน้าปกคลุมไปด้วยเส้นเลือดสีเขียวสีม่วง น่ากลัวอย่างมาก
เฝ่ยไป๋ลู่เห็น
